דער אַכטער

זיבן איז אַזאַ צאָל.

און אַכט איז אַן אַנדערע.

און פּונקט דאָרט הײבט זיך אָן די פֿראַגע.

װאָס קומט נאָך שלמות?

ניט קײן פֿאַרבעסערונג.

זיבן איז המשכה.

אַראָפּציִען.

אַכט איז גילוי.

אַנטפּלעקונג.

די ריכטונג קערט זיך.

ביז אַהער האָט דער הימל געלערנט די ערד.

אינעם אַכטן הײבט די ערד אָן אַנטפּלעקן װאָס דער הימל האָט אַרײַנגעלײגט אין איר.

בריתו של אברהם װערט באַפֿױלן אױפֿן אַכטן טאָג.

דאָס דאַרף אונדז יעדעס מאָל אױפֿס נײַ פֿאַרװוּנדערן.

די פֿאַרבינדונג װאָס איז למעלה מן הטבע װערט ניט געלאָזט אין אַ מעטאַפֿיזישן הימל.

זי װערט אײַנגעשריבן אין פֿלײש.

דער גוף װערט דער קלף פֿון איבערשטײַגונג.

זיבן טעג װערט דער משכן אײַנגעװײַט.

און דעמאָלט זאָגט די תורה:

עפּעס בײַט זיך.

דער מקבל נעמט אױף.

אָבער אַן אמתע קבלה בײַט װאָס עס איז געגעבן געװאָרן.

אור חוזר הײבט זיך.

דאָס ליכט קערט זיך אום פֿון אונטן.

און דאָך, װײַל זי נעמט אױף אַלץ, װערט זי דער פּונקט פֿון װעלכן אַלץ קען זיך אומקערן.

לײדיקײט װערט אַ יכולת.

נידעריק װערט אַ טױער.

סוף װערט אָנהײב.

אָבער חסידות קערט איבער װידער און װידער די פּראָסטע ראַנג־אָרדענונג.

דער נידעריקסטער קען זײַן לעצט אין גילוי און ערשט אין כװנה.

אַ מלך װיל אַ מלכות.

די מלכות דערשײַנט נאָכן מלך.

אָבער די מלוכה איז געװען אַ טײל פֿונעם רצון װאָס האָט דעם פּראָצעס אָנגעהױבן.

חסידות גיט אונדז אפֿשר די דרײסטסטע אױסזאָג װעגן דער בריאה:

נתאװה הקב"ה להיות לו יתברך דירה בתחתונים.

ניט בלױז אַ כסא אױבן.

אַ דירה אונטן.

דער אַכטער איז די רײַפֿקײט פֿון דירה בתחתונים.

זיבן בױט די דירה.

אַכט אַנטפּלעקט דעם באַװױנער.

דער ערשטער איז אַלף.

די דערענדיקטע קײט איז זיין.

די משיחישע אַנטפּלעקונג איז אז.

אײנס אױף זיבן.

דער אַלטער רבי קערט זיך אום ניט װי אַ ביאָגראַפֿיע, נאָר װי אַ דערפֿולטער פּרינציפּ.

דער ערשטער קלאַנג קערט זיך אום אין דער אָקטאַװע.