דער כתר און דער קאָפּ

די צוקונפֿטיקע אױפֿהײבונג פֿון דער נקבֿה געהערט נאַטירלעך צום אַכטן, װײַל דער פֿרױיִשער קבליסטישער פּאָל איז אָפֿט פֿאַרבונדן מיט אױפֿנעמען, מיט מלכות, מיט דער שכינה און מיטן גילוי פֿון דער געטלעכער תכלית אין דער אונטערשטער װעלט.

אָבער דאָס מוז בלײַבן פּינקטלעך.

דער אַכטער מײנט ניט "פֿרױען פֿאַרבײַטן מענער".

ער מײנט ניט אַז דער פֿריִערדיקער סדר איז געװען שלעכט.

ער מײנט ניט אַז נקבֿה איז העכער און זכר נידעריקער.

אַזעלכע לײענונגען פֿאַרקלענערן קאָסמישע סימבאָליק צו אַ פּאָליטיק פֿון לאַגערן.

דער טיפֿערער בײַט איז אַז די ראָלע פֿונעם מקבל װערט ענדלעך פֿאַרשטאַנען.

װאָס האָט אױסגעזען צװײטראַנגיק װײַזט זיך אַרױס װי תכליתדיק.

װאָס האָט זיך געװיזן בײַם סוף אַנטפּלעקט זײַן שורש אין אָנהײב.

אױפֿנעמען װערט דערקענט װי אַן אַקטיװע פֿאַרװאַנדלונג.

מלכות װערט זעעװדיק מלכותדיק ניט דורך אױפֿהערן אױפֿנעמען, נאָר דורך אַנטפּלעקן װאָס דאָס אױפֿנעמען קען אַרױסברענגען.

אַרומנעמען, ניט אָפּשנײַדן.

אַ כתר, ניט אַ כיבוש.

דאָס איז אַכט.

אַ כתר זיצט איבערן קאָפּ.

און דאָך האָט דער כתר קײן טײַטש ניט אָן דעם קאָפּ װאָס טראָגט אים.

דער קאָפּ פֿירט דעם גוף.

און דאָך נעמט דער געקרױנטער קאָפּ אױף אַ קאָנטעקסט גרעסער פֿון זײַן אײגענעם אינערלעכן שכל.

דאָס איז אַ טיף בילד פֿאַר זיבן און אַכט.

זיבן איז דער אױסגעשפּראָכענער סדר.

קאָפּ.

מבנה.

פּנימי.

אַכט איז די אַרומנעמענדיקע כװנה.

כתר.

מקיף.

אָבער דער כתר נעמט ניט איבער דעם גוף מיט גװאַלד.

ער אַנטפּלעקט דורך אים די מלוכה.

אַזױ אױך דאַרף דער אַכטער דור ניט איבערקערן דעם חב"ד מבנה כּדי צו באַװײַזן אַז ער איז העכער פֿון אים.

זײַן אמתקײט װאָלט באַשטאַנען אין טראָגן דעם גאַנצן מבנה אין אַ גרעסערער אַנטפּלעקטער תכלית.

דער כתר באַערט דעם קאָפּ מיט װײַזן װאָס דער קאָפּ דינט.

אױב אַכט קרױנט טאַקע זיבן, מוז יעדער פֿריִערדיקער דור בלײַבן לײענעװדיק אין אים.

דעם אַלטן רבינס דעת.

דעם מיטעלן רבינס ברײטקײט.

דעם צמח צדקס אינטעגראַציע.

דעם מהר"שס איבערשטײַגונג פֿון דער מניעה.

דעם רש"בס אַרכיטעקטור און פּנימיות.

דעם ריי"צס מסירות נפֿש.

דעם רבינס שליחות און גאולה־באַװוּסטע מיסיע.

נעם אַװעק אײנעם, און די אָקטאַװע פֿאַרלירט אַ טײל פֿון איר האַרמאָנישער געשיכטע.

מען קען דעריבער ניט כאַראַקטעריזירן דעם אַכטן דורך נײַקײט בעיקר.

זײַן העכסטע נײַקײט איז גאַנצקײט.

אַלץ װערט פֿאַראַן אין אײן רגע.

די פֿריִערדיקע ליכט הערן אױף זיך צו װײַזן בלױז װי באַזונדערע היסטאָרישע פּערזענלעכקײטן און װערן פֿאַסעטן פֿון אײן באַװעגונג.

און װאָס אױב די דורות זײַנען ניט פּשוט זיבן פֿירער װאָס שטײען אין אַ סדר?

און װאָס אױב זײ זײַנען אײן פּרצוף װאָס עפֿנט זיך אױס דורך דער היסטאָרישער צײַט?

דעמאָלט װאָלט דער אַלטער רבי געװען אַן אָנהײבפּונקט פֿון גילוי.

יעדער דור װאָלט אױסגעשפּראָכן נאָך אַ מימד.

דער זיבעטער װאָלט געטראָגן דעם גאַנצן מבנה אין מלכות, אין דער װעלט.

דער אַכטער װאָלט פֿונקציאָנירט װי אַ מקיף אַנטפּלעקט אַרום דעם דערענדיקטן פּרצוף.

דאָס דאַרף מען האַלטן װי אַ חידוש, ניט װי אַן אָנגענומענע חב"ד תורה.

אָבער די מבנהדיקע פּאַסיקײט איז אױפֿפֿאַלנדיק.

אַ פּרצוף פֿאָדערט אױסשפּרײטונג.

די היסטאָריע גיט די אױסשפּרײטונג.

און דעמאָלט װערט אַן אַרומנעמענדיקע תכלית זעעװדיק.

די קײט פֿון דורות װערט ניט בלױז אַ ייִחוס נאָר אַ רוחניותדיקע אַנאַטאָמיע.

און משיח שטײט ניט אױסער יענער אַנאַטאָמיע נאָר װי דער גילוי פֿון איר תכלית.

דאָס האָט אַ װיכטיקע פֿאָלגערונג.

אױב מען לײענט משיחן װי די אַכטע אײגנשאַפֿט פֿון דער דערענדיקטער שליחות פֿון זיבן דורות, איז זײַן פֿאַרהעלטעניש צום זיבעטן ניט קײן קאָנקורענץ.

די בפֿירושע שליחות פֿונעם זיבעטן דור איז גאולה.

דעריבער באַשטעטיקט דאָס אָנקומען פֿונעם משיחישן מצבֿ דעם זיבעטן.

אַ לערער װערט ניט קלענער װען דער תלמיד מקיים איז די לערנונג.

אַן אַרכיטעקט װערט ניט אַװעקגעשטױסן װען די שטוב װערט באַװױנט.

אַ נבֿיא פֿון קאַיאָר װערט ניט װידערשפּראָכן װען די זון גײט אױף.

דער זיבעטער װײַזט אױף דער שװעל.

דער אַכטער איז די װעלט װאָס גײט זי אַריבער.

דעם זיבעטנס כבֿוד ליגט אין דער דערענדיקונג.

דעם אַכטנס כבֿוד ליגט אין אַנטפּלעקן װאָס די דערענדיקונג האָט אין זיך געהאַלטן.

װאָס נענטער מען קומט צו אַכט, אַלץ װײניקער אָרט זאָל זײַן פֿאַרן אני.

דאָס איז קעגן דער אינטויציע.

מענטשן שטעלן זיך אָפֿט פֿאָר רוחניותדיקע דערהײבונג װי אַ געװאַקסענע װיכטיקײט.

די תורה גײט װידער און װידער פֿאַרקערט.

משה איז דער גרעסטער נבֿיא און "ענו מאד".

מלכות פֿאַרמאָגט גאָרנישט פֿון זיך.

די לבֿנה נעמט אױף.

די שכינה װױנט מיט גולים.

דוד לײדיקט אױס זיך אַלײן.

דער העכערער גילוי בלאָזט ניט אױף דאָס כלי.

ער אַנטפּלעקט די אָפּהענגיקײט פֿונעם כלי.

דעריבער װאָלט אַן אמתע "אַכטע־דור־הכרה" ניט געקלונגען אַזױ:

זי װאָלט געקלונגען אַזױ:

אױב מיר זעען װײַטער, איז װײַל ריזן האָבן געבױט די הײך אונטער אונדז.

אױב טעקסטן זײַנען תיכף צוטריטלעך, האָבן דורות זײ אָפּגעהיט.

אױב חסידות איז איבערגעזעצט, האָבן לערער זיך געמיט.

אױב תורה דערגרײכט די גאַס, האָבן שלוחים געפֿאָרן.

אױב גאולה איז נאָענט, האָבן ייִדן געטראָגן ברית דורך אַ פֿינצטערניש װאָס מען קען ניט באַשרײַבן.

דער אַכטער ירשנט אַן אוממעגלעכן חובֿ.

זײַן ריכטיקער ענטפֿער איז הכרת הטובֿ.

די משיחישע צוקונפֿט איז ניט קײן אױסשליסלעך אינערלעכע ייִדישע געשעעניש.

די נבֿיאים זעען אומות װאָס זוכן דעת השם.

מלחמה ציט זיך צוריק.

געטלעכע חכמה װערט ציװיליזאַציאָנעל.

דאָס פּאַסט צום דפֿוס פֿון אײנס־מיט־זיבן.

די אחדות מעקט ניט אױס דאָס פֿילפֿאַכיקע.

די אומות דאַרפֿן ניט װערן ישראל.

ישראל הערט ניט אױף צו האָבן זײַן ברית.

נײערט יעדע באַשאַפֿענע באַזונדערקײט געפֿינט איר ריכטיק פֿאַרהעלטעניש צום באַשעפֿער.

דער אַכטער איז דעריבער אוניװערסאַל אָן װערן פֿאַראײנהײטלעכנדיק.

זיבן גיט אַ סדר די אונטערשײדן.

אַכט אַנטפּלעקט דעם אײנעם װאָס לאָזט אַן אונטערשײד אָן פֿרעמדקײט.

אין אַ גאולהדיקער װעלט פֿאָדערט די אונטערשײד ניט מער קײן עבודה זרה פֿון אונטערשײד.

און די אחדות פֿאָדערט ניט קײן קולטורעלע אױסמעקונג.

אַלץ װײסט דעם מקור.

שלום איז ניט בלױז דער אױסבלײַב פֿון קריג.

שלום שטאַמט פֿון שלמות, פֿון גאַנצקײט.

אמתער שלום געשעט װען די אונטערשײדן דאַרפֿן מער ניט צעשטערן אײנער דעם אַנדערן כּדי צו זײַן.

דאָס איז דער סדר פֿון אַכט.

חסד הרגעט ניט גבורה.

גבורה פֿאַרשטומט ניט חסד.

דער זכר מעקט ניט אױס די נקבֿה.

די נקבֿה שטױסט ניט אַװעק דעם זכר.

דער הימל שאַפֿט ניט אָפּ די ערד.

די ערד לײקנט ניט דעם הימל.

ישראל פֿאַרשװינדט ניט אין די אומות.

די אומות פֿירן ניט קײן מלחמה קעגן ישראל.

דער גוף װערט ניט קײן נשמה.

די נשמה פֿאַראַכט ניט דעם גוף.

פּנימי און מקיף בלײַבן באַזונדער.

און דאָך פֿאַרמאַכט זיך דער קרײַז.

דערפֿאַר איז משיח פֿאַרבונדן מיט שלום.

ער אַנטפּלעקט אַ מדרגה פֿון װעלכער די היפּוכים קענען לעבן צוזאַמען, װײַל זײ קאָנקורירן מער ניט אױף לעצטקײט.

כאָטש אַכט איז העכער פֿון די זיבן מידות, גײט עס ניט אַרום זײער אינערלעכע האַרמאָניע.

אין תפֿארת ליגט שױן אַ רמז.

תפֿארת פֿאַרגלײַכט חסד און גבורה.

זי ברענגט אַרױס שײנקײט מיט לאָזן צװײ קעגנזאַצישע נטיות בלײַבן זיך אין אַ גרעסערער אמת.

אַכט נעמט דעם דאָזיקן פּרינציפּ העכער פֿונעם זיבנפֿאַכן סיסטעם אַלײן.

פּונקט װי תפֿארת פֿאַרגלײַכט רעכטס און לינקס אין די מידות, אַזױ פֿאַרגלײַכט דער אַכטער נאַטור און איבערשטײַגונג אָן צעפֿאַלן קײן אײנעם.

משיח איז דעריבער ניט דער זיג פֿונעם איבערנאַטירלעכן איבערן נאַטירלעכן.

ער איז זײער פֿאַרריכטע באַגעגעניש.

דער אַכטער איז אַ קאָסמישע תפֿארת אױף דער שװעל העכער פֿון זיבן.

דעת איז ניט בלױז אינפֿאָרמאַציע.

דעת פֿאַרבינדט.

װיסן אין דער תורה קען מײנען אַ פֿאַראײניקונג.

דאָס מאַכט דעת השם צו דער אידעאַלער שפּראַך פֿאַר דער צוקונפֿט.

די ערד װעט ניט בלױז אָנזאַמלען טענות װעגן דעם אױבערשטן.

זי װעט װיסן.

דאָס װיסן װעט בינדן די הכרה צום מקור.

דערפֿאַר איז אַ שפֿע פֿון אינפֿאָרמאַציע ניט גלײַך צו גאולה.

אַ ציװיליזאַציע קען װיסן אַלץ װעגן מעכאַניזמען און בלײַבן עקזיסטענציעל פֿרעמד.

דער אַכטער פֿאָדערט דעת.

פֿאַרבינדונג.

אינטעגראַציע.

דאָס װיסן װאָס װערט לעבן.

דער אַלטער רבי האָט געשטעלט דעת אין צענטער פֿון עבודה.

די משיחישע ערד װערט אָנגעפֿילט מיט אים.

װידער קערט זיך דער ערשטער אום אינעם אַכטן.

אַ באַגריף דערשײַנט צוערשט װי חכמה.

אַ בליץ.

און דעמאָלט פֿאַרברײטערט אים בינה.

דעת בינדט אים.

די מידות גיבן אים אַ געפֿילישע ריכטונג.

יסוד פֿירט אים דורך.

מלכות דריקט אים אױס.

דעם דאָזיקן דפֿוס אַלײן קען מען לײענען היסטאָריש.

די ערשטע חסידישע השגה איז ניט גענוג.

זי מוז װערן מחשבה.

און דעמאָלט אַ פֿאַרפֿליכטונג.

און דעמאָלט אַ געפֿיל.

און דעמאָלט אַן אױסהאַלט.

און דעמאָלט אַן איבערגאָב.

און דעמאָלט אַ ציװיליזאַציע.

אױב דער אַלטער רבי שטעלט פֿאָר אַן ערשטע אױסשפּראַך פֿון אַ חב"ד װעלט־הכרה, זײַנען די דורות ניט בלױז היטער.

זײ פֿאַרדײַען דעם פּונקט.

דער אַכטער געשעט װען מלכות האָט אױפֿגענומען גענוג צו רעדן פֿון אינעװײניק.

דער געדאַנק װערט אַ װעלט.

די קבלה פֿאַרבינדט מלכות מיטן דיבור.

די מחשבה בלײַבט אינעװײניק.

דער דיבור ברענגט אַן אינערלעכן אינהאַלט אין אַ פֿאַרבינדונג.

דער מלך געװעלטיקט מיטן װאָרט.

אָבער עס איז דאָ נאָך אַ מימד פֿון דיבור.

אַן ענטפֿער.

דער מקבל רעדט צוריק.

דאָס איז קריטיש פֿאַרן אַכטן.

ביז דאָס כלי ענטפֿערט, קען דער גילוי בלײַבן אַ מאָנאָלאָג.

די תורה נידערט פֿון סיני, און די ייִדישע היסטאָריע ברענגט דעמאָלט אַרױס ימים פֿון ענטפֿער.

משנה.

גמרא.

מדרש.

ראשונים.

אחרונים.

קבלה.

חסידות.

יעדער דור נעמט אױף און ענטפֿערט.

די משיחישע צוקונפֿט קען זײַן די גרעסטע פֿאַרנעמיקע נוסח פֿון דעם.

די בריאה ענטפֿערט איר באַשעפֿער מיט װערן װאָס זי איז באַשאַפֿן געװאָרן צו װערן.

יעדער טאָג האַלט אין זיך אַ מיניאַטור פֿון דער קאָסמישער קער.

די תורה נידערט.

די תפֿילה הײבט זיך.

דער אױבערשטער גיט לעבן.

דער מענטש קערט אום די באַװוּסטזיניקײט.

די װעלט גיט שפּײַז.

דער ייִד מאַכט אַ ברכה.

דאָס איז אור ישר און אור חוזר אױפֿן מאַסשטאַב פֿונעם געװײנטלעכן לעבן.

און אפֿשר גיט אונדז דאָס דעם פּראַקטישסטן צוטריט צום אַכטן.

מען דאַרף ניט װאַרטן אױף אַ קאָסמישער היסטאָריע כּדי צו פֿאַרשטײן אומקער.

נעם הײַנט אױף אײן זאַך און קער זי אום געהײליקט.

שפּײַז אין אַ ברכה.

געלט אין צדקה.

שכל אין תורה.

כוח אין הילף.

תשוקה אין אַ ברית.

רײד אין דערמוטיקונג.

װײטיק אין תפֿילה.

צײַט אין אַ מצװה.

דער אַכטער ציטערט שױן אין יעדער האַנדלונג אין װעלכער דער מקבל ענטפֿערט.

אַ מצװה פֿאַראײניקט אַ ציװוּי פֿון אױבן מיט אַ מעשה פֿון אונטן.

דאָס איז שױן די אַרכיטעקטור פֿון דער גאולה.

דער אױבערשטער באַפֿעלט.

דער מענטש טוט דורך אַ גשמיותדיקן חפֿץ.

לעדער װערט תפֿילין.

װאָל װערט ציצית.

װאַקס און אײל װערן ליכט.

מטבעות װערן צדקה.

שפּײַז װערט שבת.

אַ טיר װערט אַ מזוזה.

די גשמיות ענטפֿערט דעם ציװוּי.

יעדע מצװה איז דעריבער אַ מיניאַטורע דירה בתחתונים.

די װעלט זאָגט אמן מיט חומר.

דערפֿאַר מאַכט דער אַכטער ניט די מצוות איבעריק.

ער אַנטפּלעקט װאָס זײ האָבן אױפֿגעטאָן.

די צוקונפֿט איז ניט פֿרעמד צו דער מצװה.

זי איז די װעלט װאָס די מצװה האָט שטיל אױפֿגעבױט.

עס איז דאָ אַ נסיון צו מאַכן משיחן אַזױ קאָסמיש אַז זײַן מענטשלעכקײט פֿאַרשװינדט.

די תורה שטעלט זיך דעם אַנטקעגן.

משיח איז אַ מלך.

אַ צאצא.

אַ לערער.

אַ מענטשלעכע געשטאַלט װאָס מען קען הלכהדיק דערקענען.

זײַן קאָסמישע ראָלע מעקט ניט אױס זײַן מענטשלעכקײט.

זי װערט דורך איר געטראָגן.

װידער: אַכט אינעװײניק זיבן.

װאָלט די איבערשטײַגונג געפֿאָדערט דאָס פֿאַרשװינדן פֿונעם מענטשלעכן כלי, װאָלט משיח ניט געקענט פֿונקציאָנירן װי די תורה באַשרײַבט אים.

דער גילוי איז העכער פּונקט װײַל ער קומט אַרײַן אין דער מענטשלעכער היסטאָריע דורך אַ מענטשלעכער פּעולה.

דער מלך איז ניט קײן ג-ט.

ער דינט דעם אױבערשטן.

זײַן גדולה איז ניט קײן זעלבשטענדיקײט פֿונעם באַשעפֿער נאָר אַן אױסערגעװײנטלעכער ביטול צו דער געטלעכער תכלית.

די דאָזיקע אונטערשײד מוז בלײַבן אַבסאָלוט.

משיח קען אַנטפּלעקן דעם אַכטן.

ער איז ניט דער אין־סוף.

דאָס כלי בלײַבט אַ כלי.

זײַן דורכזיכטיקײט מאַכט אים ניט צום מקור.

יעדע תורה װעגן משיחן װאָס פֿאַרװישט באַשעפֿער און באַשאַפֿענעם צעשטערט די אײגענע אַרכיטעקטור װאָס זי װיל דערהײבן.

דער ייִדישער מאָנאָטעיזם איז ניט צום דינגען.

דער אױבערשטער איז אײנער.

דער אין־סוף איז העכער פֿון יעדער באַשאַפֿענער קאַטעגאָריע.

משיח איז דעם אױבערשטנס געזאַלבטער מלך, ניט קײן צװײטע געטלעכקײט.

דער גילוי דורך אים קען זײַן געװאַלדיק.

די געטלעכע תכלית װאָס ער טראָגט קען זײַן אוניװערסאַל.

זײַן נשמה־שורש קען מען באַשרײַבן אין דער העכסטער חסידישער שפּראַך.

און דאָך איז ער אַ קנעכט.

דוד זאָגט "עבֿדך".

משה איז "עבֿד ה'".

װאָס גרעסער דאָס כלי, אַלץ טיפֿער דער ביטול.

דאָס איז ניט קײן באַגרענעצונג פֿונעם אַכטן.

דאָס איז זײַן באַװײַז.

די גאולה ברענגט אַרױס אַ ליד װײַל אַ ליד איז װאָס געשעט װען די טײלן װערן געהערט צוזאַמען.

אז װעט ער זינגען.

דער דקדוק נײגט זיך צו דער צוקונפֿט.

די אַלטע גאולה האַלט שױן אין זיך אַ צוקונפֿטיקן ניגון.

יציאת מצרים איז ניט פֿאַרחתמעט.

זי װײַזט װײַטער.

דער ים איז אַן עפֿנענדיקער קלאַנג.

די צוקונפֿט איז פֿאַרבאָרגן אינעם ערשטן ליד.

דערפֿאַר איז דער ייִדישער זיכּרון קײן מאָל ניט בלױז נאָסטאַלגיע.

פּסח געדענקט מצרים און דערװאַרט די לעצטע גאולה.

די פֿאַרגאַנגענע גאולה איז אַ פּראָטאָטיפּ.

די צוקונפֿטיקע גאולה איז די דערענדיקונג.

אז שטײט אין בײדע.

אַכט בריקט די צײַט־ריכטונגען װײַל זײַן שורש איז העכער פֿונעם פֿאַרמאַך פֿון דער געװײנטלעכער איבערחזרונג.

אז װעט אָנגעפֿילט װערן אונדזער מױל מיט געלעכטער.

פֿאַר װאָס געלעכטער?

װײַל געלעכטער ברעכט אױס װען אַן אומגעריכט פֿאַרהעלטעניש װערט זעעװדיק.

דער שכל האָט געהאַלטן צװײ זאַכן באַזונדער.

פּלוצעם פֿאַרבינדן זײ זיך.

די איבערראַשונג באַפֿרײַט אַ פֿרײד.

דער צוקונפֿטיקער געלעכטער פֿון דער גאולה קען דעריבער זײַן דער געלעכטער פֿון אַ קאָסמישן איבערקאָנטעקסט.

זאַכן װאָס מען האָט געהאַלטן פֿאַר אומפֿאַרגלײַכלעך װערן געזען אין אַ גרעסערן ראַם.

װידער, דאָס מאַכט ניט די לײַדן פֿאַר קאָמיש.

עס אַנטפּלעקט אַז דער העלם האָט ניט געהאַט דאָס לעצטע װאָרט.

דאָס מױל װאָס איז אַ מאָל געװען אָנגעפֿילט מיט קלאָג װערט אָנגעפֿילט מיט געלעכטער.

מלכות, דער דיבור, ענטפֿערט.

די װעלט װײסט ענדלעך װאָס צו זאָגן.

אז װעלן זיך עפֿענען די אױגן פֿון בלינדע.

בלינדקײט איז ניט נײטיק אַן אױסבלײַב פֿון אָביעקטן.

די אָביעקטן קענען זײַן פֿאַראַן.

דאָס אױג קען זײ ניט כאַפּן.

דאָס איז גלות אין אַ מיניאַטור.

דער אױבערשטער איז פֿאַראַן.

די השגחה איז פֿאַראַן.

די שכינה איז פֿאַראַן.

די תורה איז פֿאַראַן.

די תכלית איז פֿאַראַן.

און דאָך איז די הכרה בלינד.

דער אַכטער דאַרף דעריבער ניט אַרײַנברענגען קײן גאָר נײַעם אוניװערס.

ער עפֿנט אױגן.

דערפֿאַר איז "גילוי" דאָס ריכטיקע װאָרט.

די מציאות איז געװען דאָרט.

די תפֿיסה בײַט זיך.

גלות איז הסתר פּנים.

אַ פֿאַרבאָרגן פּנים.

דאָס פּנים איז אַ פֿאַרבינדונג.

אַ מענטש קען זײַן פֿיזיש נאָענט און פֿאַרקערן זײַן פּנים.

אַ נוכחות אָן פּנים קען זיך פֿילן װי אַן אױסבלײַב.

די גאולה אַנטפּלעקט פּנים.

ניט בלױז אַ געטלעכע מציאות.

אַ געטלעכע פֿאַרבינדונג.

דערפֿאַר פֿילט זיך דער אַכטער אינטים.

דער מלך איז ניט בלױז אַ געװעלטיקער.

ער װױנט.

די שכינה איז ניט בלױז מעטאַפֿיזיש.

זי באַגלײט.

די תורה איז ניט בלױז אַ ציװוּי.

זי װערט פֿאַרזוכט.

די װעלט איז ניט בלױז אַ מבנה.

זי װערט אַ הײם.

דער צוגעלײגטער ראַם גײט װידער און װידער איבער פֿון אַרכיטעקטור צו פֿאַרבינדונג און װױנען, און באַהאַנדלט דעם משיחישן ציל װי דעם דערענדיקטן מבנה װי מען דערפֿאַרט אים פֿון אינעװײניק און ניט װי אַן אױסערלעכן שפּיל.

דער דאָזיקער רעגיסטער איז טיף פּאַסיק צו אַכט.

זיבן שאַפֿט דעם פּאַלאַץ.

אַכט מאַכט דעם פּאַלאַץ צו אַ הײם.

אַ כלי קען ניט אױפֿנעמען אַן אין־סופֿדיקע טיפֿקײט אײדער עס האָט גרענעצן.

דאָס איז די לערנונג פֿון תוהו און תיקון.

גרױסע ליכט.

קלײנע כלים.

אַ שבֿירה.

דער תיקון לײזט ניט די פּראָבלעם דורך פֿאַרקלענערן דאָס ליכט אױף אײביק.

ער בױט רײַפֿע כלים.

די לעצטע צוקונפֿט קען דעריבער אין זיך האַלטן גילויים אומצוטריטלעך פֿאַר פֿריִערדיקע סדרים, װײַל די היסטאָריע האָט געבױט כלים.

תורה.

הלכה.

קהילה.

עבודה.

מידות־פֿאַרפֿײַנערונג.

חסידות.

פֿאַרשפּרײטונג.

אַלע די זײַנען אַ מאַכן פֿון כלים.

זיבן איז די דיסציפּלינירטע אַרבעט פֿון תיקון.

אַכט איז די מעגלעכקײט אַז אַ גרעסערער מקיף קען איצט אַרײַן אָן צעברעכן דעם מבנה.

דאָס מאַכט די היסטאָרישע געדולד פֿאַרשטענדלעך.

אַ פֿאַרהאַלט קען זײַן אַ בױען פֿון כלים.

די דאָזיקע אונטערשײד פֿאַרדינט איר אײגענעם אָפּשניט.

אַכט איז העכער פֿון זיבן.

תוהו איז אױך פֿאַרבונדן מיט אַ געװאַלדיק ליכט העכער פֿון דער געװײנטלעכער אינטעגראַציע.

דעריבער באַװײַזט די איבערשטײַגונג אַלײן ניט קײן תיקון.

די פּרוּװ איז צי דאָס ליכט קען לעבן אין כלים.

קען דער מענטש בלײַבן בײַ זינען, פֿאַראַנטװאָרטלעך, ליבנדיק, דיסציפּלינירט, הלכהדיק און מענטשלעך אונטערן װאָג פֿונעם גילוי?

קען אַ קהילה אױפֿנעמען אַ מיסטישע שטאַרקײט אָן װערן אַ קולט?

קען אַ פֿירערשאַפֿט טראָגן אַ סימבאָלישע װיכטיקײט אָן פֿאָדערן אַן עבודה?

קענען נײַע חידושים באַערן מקורות?

קען משיח־הכרה פֿאַרגרעסערן אחריות אַנשטאָט גדלות?

אױב יאָ, הײבט מען אָן צו קומען צום תיקון.

און אױב ניט, איז דאָס ליכט אַריבער דאָס כלי.

דער אַכטער איז ניט קײן מאַקסימאַלע שטאַרקײט.

ער איז אַ מאַקסימאַלע אינטעגראַציע.