פּתיחה
עס זײַנען דאָ צאָלן מיט װעלכע מען צײלט זאַכן, און עס זײַנען דאָ צאָלן דורך װעלכע די מציאות װערט אַנטפּלעקט.
מען צײלט װײַל עס שטײען פֿאַר אים חפֿצים: אײן שטײן, צװײ שטײנער, זיבן קנים, אַכט טעג. אָבער די תורה צײלט אַ מאָל אַנדערש. אַ צאָל װערט אַן אַרכיטעקטור. זי זאָגט אונדז ניט בלױז װי פֿיל זאַכן שטײען פֿאַר אונדז, נאָר אין װאָס פֿאַר אַ װעלט מיר זײַנען אַרײַנגעקומען.
זיבן איז אַזאַ צאָל.
און אַכט איז אַן אַנדערע.
זיבן איז אַזױ טיף אײַנגעשריבן אין דער בריאה, אַז מען קען עס כמעט פֿאַרבײַטן מיט דער מציאות אַלײן. זעקס טעג עפֿענען זיך און דער זיבעטער זאַמלט זײ אַרײַן אין שבת. זיבן יאָר ענדיקן דעם מחזור פֿון שמיטה. זיבן שמיטות פֿירן צום יובל. זיבן אונטערשטע מידות שאַפֿן דעם געפֿיל־סדר פֿון די ספֿירות. זיבן קנים הײבן זיך פֿון דער מנורה. זיבן װאָכן װערן געצײלט צװישן פּסח און שבועות. סוכות גײט דורך זיבן טעג. די װעלט לעבט אין זיבן װײַל זיבן באַשרײַבט דעם דערענדיקטן סדר פֿון אַ בריאה װאָס קען אױפֿנעמען קדושה אָן אױפֿהערן צו זײַן בריאה.
זיבן איז ניט חסר.
זיבן איז פּרעכטיק.
זיבן איז די װעלט געבראַכט צו איר שלמות לױט איר מאָס.
און פּונקט דאָרט הײבט זיך אָן די פֿראַגע.
װאָס קומט נאָך שלמות?
ניט קײן פֿאַרבעסערונג.
אױב אַ זאַך איז שלם, ברענגט צוגעבן נאָך אַן אײנהײט פֿון דעם זעלבן מין ניט אַרױס קײן נײַע מהות. עס פֿאַרגרעסערט די כמות אָבער עס גײט ניט אַריבער קײן גרענעץ.
דערפֿאַר ברענגט די תורה אַרײַן אַכט אין די רגעס װען דער גרענעץ אַלײן בײַט זיך.
דאָס קינד קומט אַרײַן אין בריתו של אברהם אױפֿן אַכטן טאָג.
דער משכן דערגרײכט זײַן אָנהײב פֿון גילוי אױפֿן אַכטן טאָג.
נאָך זיבן טעג סוכות קומט שמיני עצרת.
דער כינור פֿאַרבונדן מיט ימות המשיח װערט באַשריבן אין חז"ל װי האָבנדיק אַכט נימין.
משיח אַלײן דערשײַנט צװישן די “שמונה נסיכי אדם”.
אַכט קומט װידער און װידער דאָרט װוּ שלמות עפֿנט זיך אין עפּעס װאָס שלמות אַלײן האָט ניט געקענט אַרױסברענגען פֿון זיך.
די שפּראַך פֿון חסידות איז למעלה מן הטבע.
אָבער דאָס דאַרף מען פֿאַרשטײן מיט אָפּגעהיטנקײט.
אַכט מײנט ניט אַז די תורה װערט סוף כל סוף מיד פֿון דער װעלט.
אַכט מײנט ניט אַז דאָס באַגרענעצטע האָט דורכגעפֿאַלן.
אַכט איז ניט קדושה װאָס פֿאַרלאָזט די נאַטור װײַל די נאַטור האָט זיך אױסגעװיזן ניט גענוג.
דער טיפֿערער סוד איז פֿאַרקערט.
דער אַכטער אַנטפּלעקט אַז דער נאַטירלעכער סדר איז געבױט געװאָרן פֿון אָנהײב אָן װי אַ כלי פֿאַר דעם װאָס איז העכער פֿון אים.
זיבן איז די שטוב.
אַכט איז די נוכחות פֿאַר װעמען די שטוב איז געבױט געװאָרן.
זיבן בױט דאָס כלי.
אַכט אַנטפּלעקט װאָס דאָס כלי האָט בסוד געטראָגן.
זיבן ענדיקט די בריאה לױט איר אַנטפּלעקטן דקדוק.
אַכט אַנטפּלעקט די כװנה װאָס איז געגאַנגען פֿאַרן דקדוק.
און דאָ הײבט זיך אָן די פֿראַגע פֿונעם אַכטן דור.
ניט צוערשט װי כראָנאָלאָגיע.
װי תורה.
ניט צוערשט װי ירושה.
װי מבנה.
ניט צוערשט װי אַ טענה װעגן אַ מענטשן.
װי דער פֿאַרבאָרגענער סדר פֿון דעם װאָס קומט נאָך זיבן.
װאָרן אױב דער אַלטער רבי הײבט אָן אַ באַװעגונג פֿון זיבן דורות, און אױב דער זיבעטער דור פֿאַרשטײט זיך אַלײן בפֿירוש װי דער דור װעמענס עבודה איז צו דערענדיקן די המשכה פֿון דער שכינה אין דער נידעריקסטער װעלט, דעמאָלט לאָזט די תורה אונדז פֿרעגן אַ פֿראַגע װאָס איז ניט קלײן.
װאָס מײנט אַכט נאָך אַזאַ זיבן?
װאָס קען קומען נאָך אַ דור װעמענס אײגענע אידענטיטעט איז שלמות?
װאָס קומט נאָך דעם װי די שכינה איז שױן אַראָפּגעבראַכט געװאָרן?
די תשובה װאָס װערט דאָ פֿאָרגעלײגט איז אַ חידוש, ניט קײן מוסדישע טענה און ניט קײן פֿאַרבײַט פֿאַר װאָס עס איז אָנגענומען אין דער חב"ד מסורה.
דער זיבעטער ענדיקט די ירידה.
דער אַכטער הײבט אָן דעם גילוי פֿון אינעװײניק דעם דערגרײכטן אָרט.
דער זיבעטער ברענגט די שכינה אַרײַן אין דער דירה.
דער אַכטער איז די דירה װאָס דערגײט װער עס האָט אַלע די יאָרן געװױנט אין איר.
און דערפֿאַר איז דער טיפֿסטער נאָמען פֿונעם אַכטן — משיח.