לײען־הגדרות
פֿעדעם
מלכות אַנטפּלעקט — מלכותדיק, באַשאַפֿן, און אין גאַנצן אינעם אײן געטלעכן רצון.
29 סימנים
איצט קריגט דער אױסדרוק "די אַכטע מלכה" זײַן ריכטיקע טיפֿקײט.
קוק נאָך אַ מאָל אױפֿן לשון־קודשדיקן פֿערב:
די צוקונפֿטיקע אױפֿהײבונג פֿון דער נקבֿה געהערט נאַטירלעך צום אַכטן, װײַל דער פֿרױיִשער קבליסטישער פּאָל איז אָפֿט פֿאַרבונדן מיט אױפֿנעמען, מיט מלכות, מיט דער שכינה און מיטן גילוי פֿון דער געטלעכער תכלית אין דער אונטערשטער װעלט.
מלכות איז פֿאַרבונדן מיטן דיבור.
חוהס נאָמען איז פֿאַרבונדן מיט לעבן.
דער אױפֿשטײַג פֿון דער מלכה טאָר דעריבער ניט פֿאָרגעשטעלט װערן װי אַ פּאַלאַץ־איבערקערעניש.
מלכות װערט פֿאַרגליכן צו דער לבֿנה.
די דוד־מלוכה גײט נאָך דער סימבאָליק פֿון דער לבֿנה.
דער געלעכטער געהערט מיסטעריעז צו אַן אוממעגלעכער געבורט.
פּורים איז ניט קײן אַכט־טאָגיקער יום־טובֿ, אָבער זײַן העלם גיט אַ שליסל צום אַכטן.
די תורה פֿון דער מלכה איז ניט קײן אַנדערע תורה.
די שװאַנגערשאַפֿט גיט נאָך אַ פּינקטלעכע פֿאַרלײַבונג.
װײַל דער דאָזיקער מאמר נעמט אַן אַטמאָספֿערישן שײַן פֿונעם צוגעלײגטן ראַם, זאָל דער מאָנאָטעיסטישער גרענעץ בלײַבן בפֿירוש.
מיט יענעם גרענעץ קלאָר װערט די אַכטע מלכה נאָך שענער.
אויב מלכות איז דער נעם־פּונקט, קען מען די קומענדיקע ווענדונג פֿון ירידה צו אומקער רופֿן נקבֿהדיק אין נטייה, אָן מאַכן דערפֿון אַ מלחמה צווישן מין און מין.
אויב הוד קען פֿאַרשטאַנען ווערן ווי ענטפֿערנדיקער לויב, אויב מלכות איז דיבור, און אויב די צוקונפֿט הייבט אויף דעם נעמער, קען דער מלכהס עיקרדיקער אויסדרוק אין דער צוקונפֿט זײַן געזאַנג.
כּנסת ישראל ווערט אָפֿט געמאָלן ווי אַ כּלה.
מלכות שטעלט מען זיך אָפֿט פֿאָר ווי אַ רעדן.
חוה ווערט די מוטער פֿון אַלץ לעבעדיקס.
די גאולה היילט דעם ריס צווישן זכר און נקבֿה נישט דורך זיי אומקערן צו אַן אומגעשיידטער צונויפֿגיסונג.
אַזוי אויך הערט די קבלה אויף צו מיינען אַ שטומע פּאַסיווקייט.
די נקבֿה נעמט אַרום דעם זכר.
שׂרה איז נישט בלויז צוגעהאָנגען צו אבֿרהמס מעשׂה.
רבֿקה זעט אין יעקבֿן און עשׂון עפּעס וואָס יצחקס מיטיקע כּוונה לייזט נישט אויף אויף דעם זעלביקן אופֿן.
רחל טראָגט אַ בענקשאַפֿט נאָך קינדער.
לאהס מעשׂה איז פֿול מיט נעמען וואָס קומען אַרויס פֿון דערפֿאַרונג.
די דודישע ליניע גייט דורך מעשׂיות פֿון אַ טיפֿער קאָמפּליצירטקייט און פֿאַרבאָרגנקייט.
רות קומט אַרײַן אין ישראל פֿון מואבֿ.
אסתּרס נאָמען אַליין קלינגט מיט אַ הסתּר.