דער גאָלדענער דור

אַ תורה־אײַנגעװאָרצלטער גאָלדענער דור טאָר ניט פֿאָרגעשטעלט װערן װי אַ צירונגדיקע פֿאַנטאַזיע.

זײַן גאָלד איז ניט בלױז הצלחה.

זײַן שײַן איז אַ קדושה װאָס מען קען אין איר װױנען.

אַ גאולהדיקע עקאָנאָמיע פֿאָדערט נאָך אַלץ אױסטױש, אָנפֿירונג און אחריות.

אַ גאולהדיקע שטוב האָט נאָך אַלץ כלים.

אַ גאולהדיקע באַציִונג פֿאָדערט נאָך אַלץ צוהערן.

אַ גאולהדיקע געזעלשאַפֿט דאַרף נאָך אַלץ דערציִונג.

אַ גאולהדיקער מענטש מוז נאָך אַלץ קלײַבן.

װאָס עס בײַט זיך איז די ריכטונג.

מאַכט װערט אָנפֿירונג.

װיסן װערט דעת.

נאָענטקײט װערט אַ ברית.

אױפֿנעמען װערט פֿאַרװאַנדלונג.

אונטערשײד װערט אַ פֿאַרבינדונג.

דער גאָלדענער דור איז ניט קײן קדושה װאָס שװעבט איבער דער ציװיליזאַציע.

ער איז אַ ציװיליזאַציע װאָס װערט פֿעיִק צו טראָגן קדושה.

דאָס איז דער אַכטער.

מלכות מײנט מלוכה.

די משיחישע תקופֿה קען דעריבער ניט אױסמײַדן די פּאָליטישע מציאות.

אָבער די תורה־מלוכה אין איר העכסטן איז ניט קײן זעלבסט־אױסדרוק.

זי איז אַן אחריות פֿאַרן אױבערשטן.

דער מלך איז דאָ צו אָרדענען דאָס עפֿנטלעכע לעבן לױט דער געטלעכער תכלית.

משיח װי דער אַכטער אַנטפּלעקט אַ מלוכה װעמענס אױטאָריטעט איז די טיפֿסטע װײַל איר אני איז אַמװײניקסטן אין צענטער.

מלכות האָט גאָרנישט פֿון זיך.

דער אידעאַלער מלך געװעלטיקט ניט כּדי זיך אַלײן צו פֿאַרגרעסערן.

ער װערט אַ צינור פֿאַר אַ דין און אַ תכלית העכער פֿון אים.

דאָס איז ראַדיקאַל אַנדערש פֿון די מאָדערנע קולטן פֿון פּערזענלעכקײט.

װאָס מער משיחיש די מלוכה, אַלץ װײניקער דינט זי דעם מלך.

דערציִונג אין זיבן קאָנצענטרירט זיך אָפֿט אױף איבערגאָב.

דער לערער װײסט.

דער תלמיד נעמט אױף.

נײטיק.

שײן.

אָבער דער העכסטער לערער װעקט צום סוף אַ תלמיד װאָס קען אַרױסברענגען.

דער תלמיד פֿרעגט אַ פֿראַגע.

דער לערער אַנטדעקט אַ טיפֿקײט װאָס איז פֿריִער ניט אױסגעשפּראָכן געװאָרן.

דאָס אױפֿנעמען װערט אַן אומקער.

דאָס איז דערציִונג װאָס באַװעגט זיך צו אַכט.

ניט קײן צעפֿאַל פֿון אױטאָריטעט.

אַ דערענדיקונג פֿון דער לערנונג.

דעם לערערס גרעסטער זיג איז ניט קײן שטענדיקע אָפּהענגיקײט.

עס איז די געבורט פֿון נאָך אַ שכל געטרײַ צו דער אמת.

די משיחישע דעת השם מײנט דעריבער ניט בלױז אַ אוניװערסאַלער צוטריט צו אינפֿאָרמאַציע נאָר מענטשן װאָס קענען פֿאַראײגענען חכמה.

דער זעלביקער מבנה קומט אױס צװישן מענטשן.

אַן אומרײַפֿע באַציִונג קען פֿאַרקלענערן אײנעם צו אַ געבער און דעם צװײטן צו אַ נעמער.

אַ פֿאַרריכטע באַציִונג צירקולירט.

אײנער גיט.

דער אַנדערער נעמט אױף און קערט אום עפּעס װאָס װאָלט ניט געקענט זײַן אָן דעם אױפֿנעמען.

ליבע װערט אַ בשותפֿותדיקע שאַפֿונג.

דאָס מעקט ניט אױס דעם אונטערשײד.

עס מאַכט דעם אונטערשײד פֿרוכטיק.

די הײליקע פֿאַראײניקונג געהערט דעריבער צום אַכטן ניט װײַל ראָמאַנטיק פֿאַרבײַט תורה, נאָר װײַל די באַציִונג װערט אַ קלײנע װעלט פֿונעם פֿאַרמאַכטן קרײַז.

השפּעה.

קבלה.

אור חוזר.

דירה.

צװײ מענטשן בלײַבן באַזונדער.

די באַציִונג װערט אַ דריטע מציאות װאָס קײנער פֿון זײ װאָלט ניט געקענט אַרױסברענגען אַלײן.

די שטוב איז אפֿשר דער קלענסטער גאַנצער מוסטער פֿון דער משיחישער װעלט.

זי האָט אַ גרענעץ.

אַ טיר.

אַ טיש.

שפּײַז.

רײד.

רו.

נאָענטקײט.

הכנסת אורחים.

אױטאָריטעט.

זאָרג.

זיכּרון.

צוקונפֿט.

קינדער אפֿשר.

געסט אפֿשר.

ספֿרים.

ליכט.

די שטוב נעמט רױ־מאַטעריאַלן פֿון דרױסן און פֿאַרװאַנדלט זײ אין אַ באַװױנטער באַציִונג.

געלט װערט שפּײַז.

שפּײַז װערט אַ סעודה.

אַ צימער װערט אַ מקדש.

צײַט װערט שבת.

װײַן װערט קידוש.

אַ װאַנט װערט אַן אָרט פֿאַר אַ מזוזה.

די שטוב איז מלכות.

זי נעמט אױף.

זי טראָגט.

זי מאַכט אַ דירה.

אױב דער אַכטער קען ניט אַרײַן אין דער שטוב, איז ער ניט אָנגעקומען.

מען קען פֿרעגן: אױב זיבן איז שבת, װי אַזױ קען אַכט זײַן העכער?

װײַל שבת אַלײן האַלט אין זיך מימדים.

זיבן איז שױן מעין עולם הבא.

אַ טעם פֿון דער צוקונפֿט.

דער נאַטירלעכער מחזור האַלט אין זיך אַ פֿענצטער העכער פֿון זיך.

דאָס װײַזט װידער אַז זיבן און אַכט זײַנען ניט קײן שונאים.

דער זיבעטער שעפּטשעט שױן אַכט.

שבת איז די הײליקונג פֿון דער דערענדיקטער װעלט.

אַכט איז דער גילוי צו װעלכן די הײליקונג האָט צוגעגרײט.

מען קען זאָגן:

שבת איז די מלכה װאָס קומט אָן אינעװײניק דער װאָך.

אַכט איז דער סוד פֿון װאָס די מלכה טראָגט העכער פֿון דער װאָך.

קער זיך אום צו:

דער קושי איז די פּרידה.

װאָס הײלט די גאולה סוף כל סוף?

דעם פּירוד.

ניט די אונטערשײד.

דעם פּירוד.

די אונטערשײד צװישן באַשעפֿער און בריאה בלײַבט אַבסאָלוט.

די אונטערשײד צװישן נשמות בלײַבט.

צװישן ישראל און די אומות.

זכר און נקבֿה.

הימל און ערד.

און דאָך װערט די פֿרעמדקײט שװאַכער.

דער אַכטער איז דעריבער ניט קײן צונױפֿגיסונג.

אַ צונױפֿגיסונג צעשטערט די באַציִונג.

דער אַכטער איז אַ נאָענטקײט אָן אױסמעקן.

דאָס איז אפֿשר דער טיפֿסטער טײַטש פֿון עצרת.

בלײַבט.

שײדט זיך ניט.

דער מלך און דער געליבטער בלײַבן באַזונדער.

פּונקט דערפֿאַר איז די נאָענטקײט מעגלעך.

דער צוקונפֿטיקער גילוי פֿון הוי' טראָגט נאָך אַ שיכט.

הוי' האַלט אין זיך פֿאַרגאַנגענהײט, קעגנװאַרט און צוקונפֿט.

די צײַט אַלײן װערט געהאַלטן פֿאַר דעם װאָס איז העכער פֿון דער צײַטלעכער צעטײלונג.

אַכט, װי מיר האָבן געזען דורך אז, רירט אָן די דאָזיקע איבערשטײַגונג פֿון דער מחזורדיקער צײַט.

די משיחישע װעלט װערט פֿעיִק אױפֿצונעמען אַ פֿולערן גילוי פֿון הוי' אינעם צײַטלעכן קיום.

ניט װײַל דער אױבערשטער בײַט זיך.

נאָר װײַל די כלים בײַטן זיך.

דער נאָמען איז שטענדיק געװען דער נאָמען.

די װעלט לערנט זיך צו טראָגן װאָס דער נאָמען באַצײכנט.

מען דאַרף דאָס אָנשאַרפֿן, אַנישט קען דער באַגריף "אַכט װי אין־סופֿדיק" װערן אומפּינקטלעך.

אין־סוף מײנט ניט קײן זײער גרױסע צאָל.

די אין־סופֿיקײט אין דער תורה איז ניט קײן כמות אױף אײביק אױסגעצױגן.

דער אױבערשטער איז ניט די גרעסטע מציאות.

ער איז העכער פֿון דער קאַטעגאָריע פֿון מציאויות.

אַזױ אױך באַצײכנט אַכט ניט "אַ צאָל אַזױ גרױס אַז זי גײט אָן אײביק".

עס באַצײכנט אַ פֿאַרהעלטעניש צו דעם װאָס איז העכער פֿונעם פֿאַרמאַכטן סדר װאָס זיבן שטעלט פֿאָר.

זײַן אין־סופֿיקײט איז אַ קװאַליטאַטיװע.

העכער פֿון מאָס.

העכער פֿון אַ זעלבשטענדיקער נאַטירלעכער סיבתיות.

העכער פֿון אַ מחזורדיקער שלמות.

און דאָך פֿעיִק אַרײַנצוקומען אין דער מאָס.

יענער לעצטער זאַץ איז אַלץ.

אַנישט װאָלט אַכט געבליבן אומשײך צו דער בריאה.

אױפֿן שטח פֿון אין־סוף איז ניטאָ קײן זיבן און אַכט װי זעלבשטענדיקע מציאויות.

צאָלן געהערן צום גילוי.

אין־סוף איז העכער פֿון צײלן.

דער טײַטש פֿון אַכט קען דעריבער ניט זײַן אַז אַכט "איז" עפּעס װי דער אין־סוף.

אַכט איז אַ סימן אינעװײניק דער אַנטפּלעקטער אַרכיטעקטור פֿון דער תורה װאָס װײַזט אױף דער איבערשטײַגונג פֿונעם געמאָסטענעם סדר.

דאָס באַשיצט דעם מאָנאָטעיזם און די באַגריפֿלעכע פּינקטלעכקײט.

מען טאָר קײן מאָל ניט דינען קײן סימבאָלן.

צאָלן זײַנען כלים פֿון לערנען.

דער אײנער אױף װעמען זײ װײַזן איז העכער פֿון יעדער צאָל.

אַזױ איז דער אַכטער הײליק װײַל ער ריכט די הכרה העכער פֿונעם פֿאַרמאַך.

ניט װײַל די ציפֿער אַלײן האַלט אין זיך אַ פֿאַרבאָרגענעם זעלבשטענדיקן כוח.

איצט פֿאַרמאַכט זיך דער סוד.

אױב אַכט איז אײנס און זיבן, און דער ערשטער דור איז דער אַלטער רבי, קען מען לײענען דעם אַכטן דור װי דעם ערשטן דור אַנטפּלעקט דורך די דערענדיקטע זיבן.

דאָס איז אַן אָפּגעלערנטער חידוש.

אָבער אַז מען זעט עס, האָט עס אַ מערקװירדיקן דערקלער־כוח.

דער אַלטער רבי הײבט אָן מיט אחדות.

זיבן דורות טראָגן די אחדות אין אַלץ מער קאָנקרעטע פֿאָרמען.

דער זיבעטער נעמט זי צו דער גאַנצער װעלט.

און דעמאָלט קערט זיך דער אַכטער אום צום אַלף.

אָבער דער אַלף רײַט איצט אױפֿן זיין.

דער אײנער װערט מער ניט בלױז געלערנט װי דער אָנהײב.

דער אײנער װערט זעעװדיק דורך דער דערענדיקטער פֿילפֿאַכיקײט.

דאָס איז אז.

דאָס איז אַן אָקטאַװע.

דאָס איז גאולה.

אַ זױמען איז ניט זעעװדיק אין דער געשטאַלט פֿונעם בױם.

און דאָך קומט דער בױם פֿון אים.

װען דער בױם ברענגט אַ פֿרוכט מיט אַ נײַעם זױמען, קערט זיך דער אָנהײב אום בײַם סוף.

דאָס איז ניט קײן מעגלדיקײט.

דאָס איז אַ פֿרוכטבאַרקײט.

דער ערשטער זױמען האָט געקענט אַרױסברענגען אײן בױם.

דער אומגעקערטער זױמען קען אַרױסברענגען אַ װאַלד.

אַזױ אױך גײט דעם אַלטן רבינס ערשטער פּונקט דורך די דורות און קערט זיך אום פֿאַרברײטערט.

דער ערשטער איז מער ניט אַלײן.

ער איז געװאָרן היסטאָריש.

פֿאַרלײַבט.

איבערגעזעצט.

פֿאַרשפּרײט.

מען האָט פֿאַר אים געליטן.

אײַנגעבױט אין קהילות.

דער אַכטער איז דער זױמען װאָס קערט זיך אום נאָך דער פֿרוכט.

דאָס איז אפֿשר די שאַרפֿסטע פֿאָרמולירונג.

דער ערשטער גיט פֿון אױבן.

דער אַכטער אַנטפּלעקט דעם ערשטן פֿון אונטן.

דער אַלטער רבי רעדט אױס די אחדות.

די משיחישע װעלט ענטפֿערט איר.

דער ערשטער הײבט אָן אור ישר.

דער אַכטער איז אור חוזר װאָס טראָגט דאָס אָריגינעלע ליכט צוריק צו זײַן מקור.

דערפֿאַר קען דער אַכטער קײן מאָל ניט פֿאַראַכטן דעם ערשטן.

ער איז דער ערשטער װאָס האָט זיך אומגעקערט.

און דערפֿאַר האַלט דער ערשטער בסוד אין זיך דעם אַכטן.

די מתנה דערװאַרט אַן ענטפֿער.

די תורה דערװאַרט אַ תפֿילה.

דער ציװוּי דערװאַרט אַ מצװה.

די ליבע דערװאַרט אַן ענטפֿער.

דער אַלף דערװאַרט אז.

דעם רבינס עפֿנטלעכע שפּראַך האָט אַלץ מער געשטעלט משיחן ניט אױף די ראַנדן פֿון ייִדישן לעבן נאָר אין צענטער פֿון דער אױפֿגאַבע פֿונעם דור.

ברענגט משיחן.

גרײט זיך צו משיחן.

לערנט ענינים פֿון משיח און גאולה.

עפֿנט די אױגן.

נעמט אױף די צוקונפֿט.

פֿאַרװאַנדלט די װעלט.

דאָס מײנט אַז דער זיבעטער דור האָט זיך ניט דעפֿינירט װי אַ פֿאַרמאַכטער ענדפּונקט.

זײַן דערענדיקונג װײַזט העכער פֿון זיך.

דער לעצטער דור פֿון גלות איז גלײַכצײַטיק דער ערשטער פֿון גאולה.

אַזױ נײגט זיך זיבן שױן צו אַכט.

דער זיבעטער איז דערענדיקט און טראָגעדיק.

דעם רבינס שליחות גיט דער אַכטער פֿראַגע איר לעגיטימיטעט.

אױב די דערקלערטע אױפֿגאַבע פֿונעם זיבעטן איז די גאולה, איז די פֿראַגע װי די װעלט זעט אױס בשעת די גאולה װערט אַנטפּלעקט ניט קײן אָפּטרעטן פֿונעם זיבעטן.

עס איז אַ פֿאָלגן זײַן ריכטונג.

כראָנאָלאָגישע שפּראַך קען פֿירן אין דער אַרן.

דער אַכטער אין דעם מאמר טאָר ניט פֿאַרקלענערט װערן צו "װאָס קומט נאָכן רבין".

די דאָזיקע פֿאָרמולירונג מאַכט די צײַט צום צענטראַלן ענין.

די טיפֿערע שפּראַך איז:

װאָס קומט נאָך דעם װי די שליחות פֿונעם זיבעטן דערגרײכט איר דערפֿולונג?

דער ענטפֿער איז ניט אַ מענטש װאָס פֿאַרבײַט אַ מענטשן.

עס איז אַ גאולה װאָס פֿאַרבײַט אַ העלם.

עס איז די פֿאַרבאָרגענע תכלית פֿון זיבן װאָס װערט אַנטפּלעקט.

אױב אַ מענטשלעכער משיח שטײט אין צענטער פֿון יענעם איבערגאַנג, װי די תורה פֿאָדערט, מוז מען פֿאַרשטײן זײַן אידענטיטעט דורך שליחות און ניט דורך קאָנקורענץ.

די אַקס איז גאולה.

ניט קײן פּאָליטיק פֿון ירושה.

אַ גאולהדיקע הכרה איז צענטרירט אױפֿן אױבערשטן.

ניט אױף אַן אָן־אַ־שיעור פֿאַרנומענקײט מיט דער אידענטיטעט פֿון אַ מענטשלעכער געשטאַלט.

משיח איז װיכטיק װײַל דעם אױבערשטנס תכלית איז װיכטיק.

דער מלך איז װיכטיק װײַל מלכות שמים מוז אַנטפּלעקט װערן.

די גאולה איז װיכטיק װײַל די בריאה מוז װערן אַ דירה.

דער בית המקדש איז װיכטיק װײַל די שכינה מוז זײַן אַנטפּלעקט.

די תורה איז װיכטיק װײַל דעם אױבערשטנס חכמה מוז אָנפֿילן די ערד.

די אמתסטע משיח־הכרה ברענגט דעריבער אַרױס אַ גרעסערע ג-ט־הכרה.

אױב אַ שמועס װעגן משיחן פֿאַרשטעלט דעם אױבערשטן, איז עפּעס ניט ריכטיק.

דער אַכטער װײַזט דורכן מלך אױפֿן מלך מלכי המלכים.

דער תנ"ך קען רופֿן ישראל "בני בכורי".

מלכים פֿון בית דוד קענען באַשריבן װערן אין אַ ברית־שפּראַך פֿון פֿאָטער און זון.

די דאָזיקע שפּראַך איז הײליק אַז מען האַלט זי אינעװײניק דער תורה.

זי באַצײכנט אױסדערװײלונג, נאָענטקײט, פֿאָרשטעלונג און ברית.

זי מעקט ניט אױס דעם אין־סופֿדיקן אונטערשײד צװישן באַשעפֿער און באַשאַפֿענעם.

אַזױ קען משיח פֿאַרמאָגן אַן אומפֿאַרגלײַכלעכע זון־נאָענטקײט מיטן אױבערשטן אינעם ברית־זין און בלײַבן אַ מענטש.

אױך דאָס פּאַסט צו אַכט.

די העכסטע נאָענטקײט פֿאָדערט ניט קײן אָנטאָלאָגישן צעמיש.

נאָענטקײט אָן צוזאַמענפֿאַל.

אַ באַציִונג אָן פֿאַרגעטערונג.

פּנים.

ברית.

דעם משיחס תקופֿה שטעלט צוריק מימדים פֿון געטלעכער תפֿיסה װאָס זײַנען פֿאַרלױרן געגאַנגען אין גלות.

אָבער די נבֿואה אַלײן לערנט אַ דיסציפּלין.

דער נבֿיא װערט ניט דער מקור פֿון דער נבֿואה.

װאָס קלאָרער דאָס כלי, אַלץ דורכזיכטיקער די אונטערשײד.

משהס אײנציקאַרטיקײט האָט אים ניט געמאַכט פֿאַר געטלעך.

זי האָט אים געמאַכט פֿאַרן ענװהדיקסטן.

דער אַכטער גײט נאָכן זעלבן כלל.

אַ גרעסערער גילוי מוז אַרױסברענגען אַ גרעסערן ביטול.

דאָס דורכזיכטיקסטע פֿענצטער טענהט ניט אַז עס איז די זון.

דאָס איז אפֿשר אײנער פֿון די פּראַקטישסטע סימנים פֿון דער גאולה.

די רוחניות פֿון גלות פֿאַרפּלאָנטערט זיך אָפֿט מיטן אני.

װער איז הײליקער?

װער װײסט סודות?

װער האָט אַ צוטריט?

װער האָט דעם טיטל?

װער איז דער אױסדערװײלטער?

װער באַקומט די חזיון?

אָבער אין אַ װעלט אָנגעזאַפּט מיט דעת השם פֿאַרלירט דער רוחניותדיקער סטאַטוס אַ טײל פֿון זײַן נאַרציסטישן צי.

װען דאָס װאַסער פֿילט אָן דעם ים, האָט אײן כװאַליע װײניק סיבה זיך צו רימען אַז זי איז נאַס.

דער אַכטער מאַכט אוניװערסאַל דעם צוטריט צו געטלעכער באַװוּסטזיניקײט אױף אַן אופֿן װאָס גראָבט אונטער די פּרעסטיזש־עקאָנאָמיע פֿון רוחניותדיקן דוחק.

די קדושה װערט װײניקער טעאַטראַליש.

מער געלעבט.

קער זיך אום צום פּסוק:

װי װאַסער דעקט דעם ים.

פֿאַר װאָס פֿאַרגלײַכן װיסן צו װאַסער װאָס דעקט דעם ים?

דאָס װאַסער זיצט ניט בלױז אױבן אױף די באַשעפֿענישן אינעם ים.

עס איז זײער סבֿיבֿה.

זײ לעבן אינעװײניק אים.

דאָס איז אפֿשר דאָס פֿולקאָמענע בילד פֿון משיחישער דעת.

הײַנט איז דאָס געטלעכע װיסן אָפֿט אַן אָביעקט פֿון לערנען.

אין דער צוקונפֿט װערט עס אַ סבֿיבֿה.

דער אַלטער רבי לערנט מען זאָל זיך באַטראַכטן אין אחדות.

דער אַכטער לעבט אינעװײניק אַ ציװיליזאַציע פֿאַר װעלכער דעת השם איז אַן אַטמאָספֿער.

ניט װײַל אַלע װערן אײנערלײ.

די פֿיש בלײַבן פֿיל.

דאָס װאַסער איז אײן סבֿיבֿה.

זיבן בלײַבט.

אַכט נעמט עס אַרום.

דאָס איז אַ טיפֿער אופֿן צו פֿאַרשטײן מקיף.

אַן אַרומנעמענדיק ליכט קען זײַן צו הױך אין גאַנצן פֿאַראײגנט צו װערן.

און דאָך, װײַל עס נעמט אַרום, שטעלט עס אַ קאָנטעקסט.

דער אַכטער איז דעריבער ניט נײטיק אַ שטיקל אינפֿאָרמאַציע װאָס דער שכל קען אין זיך האַלטן.

עס קען זײַן אַ סבֿיבֿה אינעװײניק װעלכער דער שכל פֿונקציאָנירט.

אַ פֿיש קען ניט אױסטרינקען דעם ים אין זיך.

און דאָך לעבט ער אין אים.

משיח־הכרה קען דעריבער זײַן װײניקער "איך פֿאַרשטײ אין־סוף" און מער "מײַן גאַנץ לעבנספֿעלד עקזיסטירט איצט דורכזיכטיק פֿאַרן אױבערשטן".

דאָס ערשטע איז אַ פֿאַנטאַזיע פֿונעם אני.

דאָס צװײטע איז אַ דירה.