דער מלך אין פֿעלד

יעדער זיבן קען אין זיך האַלטן זײַן אײגענעם פֿאַרבאָרגענעם אַכט.

אַ װאָך ענדיקט זיך אין שבת, אָבער שבת װײַזט העכער פֿון די געװײנטלעכע װאָכעדיקע טעג.

זיבן מידות קען מען פֿאַרפֿײַנערן, אָבער איבער זײ שטײט דער רצון פֿון װעלכן זײ קומען אַרױס.

זיבן טעג הכנה דערגרײכן זײער שפּיץ אין אַן אַכטן גילוי.

זיבן דורות קענען דערענדיקן אַן היסטאָרישע אױפֿגאַבע, און דעמאָלט אַנטפּלעקן אַ העכערע תכלית.

דאָס לײגט פֿאָר אַן עבודה.

װען עפּעס פֿילט זיך שלם, פֿרעג ניט בלױז װאָס קומט װײַטער.

פֿרעג װאָס די שלמות איז פֿעיִק אױפֿצונעמען.

די נאָענטע מדרגה פֿאָדערט אפֿשר ניט מער בױען.

זי פֿאָדערט אפֿשר אַ נוכחות.

זיבן אַרבעט.

בױט.

פֿאַרפֿײַנערט.

ראַנגלט זיך.

טראָגט.

אַכט קומט אַ מאָל אָן װי אַ שטילקײט.

דער משכן איז גרײט.

און דעמאָלט דערשײַנט דער כבֿוד.

שמיני עצרת זאָגט: בלײַבט.

די אָקטאַװע לײזט זיך אױף.

די צוקונפֿט װערט אָנגעפֿילט מיט דעת װי װאַסער װאָס דעקט דעם ים.

עס איז דאָ אין דעם אַ באַטראַכטנדיקע שטילקײט.

די גאולה איז ניט קײן שטענדיקער יאָגעניש.

אַ דירה האָט אין זיך אַ רו.

דער אין־סוף װױנט צום סוף אין דעם װאָס איז צוגעגרײט געװאָרן.

שבת גיט שױן אַ מנוחה אינעװײניק זיבן.

אָבער די לעצטע צוקונפֿט האַלט אין זיך אַ טיפֿערע מנוחה.

ניט קײן אױפֿהערן פֿון מידקײט.

אַ רו װײַל דער קאַמף צװישן תכלית און מציאות איז געהײלט געװאָרן.

דאָס איז אַ משיחישע מנוחה.

ניט קײן אומטעטיקײט.

אַ צונױפֿשטימונג.

די בריאה קעמפֿט מער ניט מיט איר אײגענער סיבה פֿון זײַן.

דער אַכטער איז די רו העכער פֿונעם קאַמף צו װערן אַ כלי.

דאָס כלי איז באַװױנט.

די פֿרײד דערשײַנט װען דער העלם װערט לױזער.

פֿאַר װאָס לײגט חסידות אַזאַ טעם אױף שמחה?

װײַל די פֿרײד פֿאַרברײטערט כלים.

די עצבֿות ציט צונױף די הכרה אין זיך אַרײַן.

די פֿרײד עפֿנט.

דער משיחישער אַכטער פֿאָדערט ריזיקע כלים.

זײַן פֿרײד איז ניט קײן אױבערפֿלעכלעכער אָפּטימיזם.

זי קומט פֿון אַ בּרירה מיט דער תכלית.

אז אַ געלעכטער.

װען די פֿאַרבאָרגענע אַרכיטעקטור װערט זעעװדיק, איז די פֿרײד נאַטירלעך.

און דאָך געהערן אױך די טרערן.

די שכינה באַגלײט דעם גלות.

די גאולה מעקט ניט אױס די װירדע פֿון די טרערן װאָס זײַנען פֿאַר איר פֿאַרגאָסן געװאָרן.

דער אַכטער קען האַלטן בײדע.

דאָס איז נאָך אַ סימן פֿון רײַפֿקײט.

אַ פֿלאַכע צוקונפֿט זאָגט: פֿאַרגעס אַלץ װאָס טוט װײ.

אַ תורה־צוקונפֿט געדענקט.

די טרערן אַלײן װערן אַ טײל פֿונעם טײַך װאָס קערט זיך אַרױף.

װאָס איז אין העלם באַװײנט געװאָרן איז ניט פֿאַרלױרן.

דאָס כלי טראָגט אַ זיכּרון אַרײַן אין דער גאולה.

אין רחמים ליגט רחם, װי אַ רירנדיקער שפּראַכלעכער אָפּקלאַנג.

דאָס רחמנות האַלט דאָס לײַדן אָן לאָזן דאָס לײַדן באַשטימען דעם גאַנצן מענטשן.

דאָס איז טיף משיחיש.

די גאולה זאָגט ניט אַז דער צעבראָכענער קאַפּיטל איז געװען אַן אױסטראַכטעניש.

זי שטעלט אים אינעװײניק אַ גרעסערער דערצײלונג.

דער אַכטער קען דאָס װײַל ער זעט פֿון יענער זײַט פֿונעם פֿאַרמאַכטן ראַם פֿונעם קאַפּיטל.

זיבן זעט אַ סדר.

אַכט זעט אַ דערענדיקונג.

די היסטאָריע אין גלות פֿילט זיך אָפֿט װי אָפּגעריסענע עפּיזאָדן.

אַן אױפֿשטײַג.

אַ פֿאַל.

אַ גלות.

אַן אומקער.

אַ חורבן.

אַן איבערבױען.

דער אַכטער איז אַן אינטעגראַציע פֿון דער דערצײלונג.

ניט קײן איבערשרײַבן פֿון פֿאַקטן.

אַן אַנטפּלעקן פֿון דער תכלית.

חוהס שײַכות מיט דערצײלן און לעבן גיט דאָ אַ שטאַרק בילד.

די װעלט װערט פֿעיִק צו דערצײלן איר אײגענע געשיכטע אין ליכט פֿון דער געטלעכער תכלית.

דער גאָלדענער דור איז ניט בלױז װוּ די געשיכטע ענדיקט זיך גוט.

עס איז װוּ די געשיכטע װײסט צום סוף װאָס פֿאַר אַ מין זי איז געװען.

די תורה פֿון דער מלכה איז ניט קײן אַנדערע תורה.

עס איז תורה װי מען הערט זי פֿונעם אָרט װוּ זי װױנט.

דער ציװוּי בלײַבט פֿון אױבן.

אָבער די חכמה פֿון דער מקבלת װערט הערעװדיק.

װי אַזױ װױנט תורה אין אַ גוף?

אין אַ שידוך?

אין אַ שטאָט?

אין אַן עקאָנאָמיע?

אין אַ טעכנאָלאָגיע?

אין אַ פֿאַרװוּנדעטן מענטשן?

אין אַ פֿאָלק?

דער אַכטער פֿרעגט די דאָזיקע פֿראַגעס װײַל די שכינה איז אָנגעקומען אַראָפּ.

די פֿראַגע איז מער ניט צי דאָס ליכט קען נידערן.

עס האָט.

איצט: װי אַזױ לעבט מען עס?

דאָס איז אפֿשר די צענטראַלע פֿאַרװאַנדלונג.

די ערשטע שטאַפֿלען פֿון יעדער אַרכיטעקטור ענטפֿערן װאָס עס איז דאָ און װי עס איז געבױט.

די לעצטע שטאַפֿל פֿרעגט װי אַזױ דאָס באַװױנען פֿילט זיך פֿון אינעװײניק.

אַ פּלאַן קען באַשרײַבן יעדן צימער פּינקטלעך.

ער קען ניט פֿאַרבײַטן דאָס װױנען אין דער שטוב.

דער אַכטער איז אַ געלעבטע מעטאַפֿיזיק.

ניט װײניקער שטרענג.

מער פֿאַרלײַבט.

אַ װעלט װאָס װערט מער ניט בלױז באַשריבן װי אַ געטלעכע דירה.

אַ װעלט װאָס הײבט אָן זיך צו דערפֿאַרן װי אײנע.

אלול גיט נאָך אַ ניצלעך בילד: דער מלך אין פֿעלד.

די מלוכה לײגט געװײנטלעך פֿאָר אַ פּאַלאַץ־װײַטקײט.

אָבער דער מלך קומט אַרױס אין פֿעלד.

דאָס פֿעלד װערט ניט קײן פּאַלאַץ מיט אױפֿהערן צו זײַן אַ פֿעלד.

אַ מלכותדיקע נוכחות קומט אַרײַן אין אַ געװײנטלעכן אָרט.

דאָס איז דער סדר פֿון אַכט אין מיניאַטור.

אַן איבערשטײַגונג אינעם אַלטעגלעכן.

די לעצטע גאולה מאַכט די באַגעגעניש אוניװערסאַל.

דער מלך איז מער ניט פֿאַרבאָרגן הינטער דער אַרכיטעקטור פֿון גלות.

דאָס פֿעלד איז אױך װוּ מען פֿלאַנצט דעם זױמען.

װידער די ערד.

װידער דאָס אױפֿנעמען.

װידער אַ פֿאַרבאָרגן װאַקסן.

דער מלך קומט אין דעם אָרט װוּ די שפּײַז װאַקסט.

דאָס העכסטע באַגעגנט דאָס נידעריקסטע.

דער אַכטער שעמט זיך ניט מיט דער ערד.

די ערד איז װוּ די אמת שפּראָצט.

פֿיל נבֿיאישע בילדער פֿון גאולה זײַנען לאַנדװירטשאַפֿטלעכע.

אַ װײַנשטאָק.

אַ פֿײַג.

פֿעלדער.

פֿרוכטבאַרקײט.

פֿאַר װאָס?

װײַל דער אַקערבױ איז די פֿולקאָמענע כאָרעאָגראַפֿיע פֿון אור ישר און אור חוזר.

דער רעגן נידערט.

דער זױמען קומט אַרײַן.

די ערד נעמט אױף.

די צײַט טראָגט.

די פֿרוכט הײבט זיך.

דער מענטש שנײַדט און בענטשט.

דער אַכטער איז אײַנגעשריבן אינעם אַקערבױ.

דער מקבל גיט צוריק מער װי ער האָט זעעװדיק אױפֿגענומען.

די שװאַנגערשאַפֿט גיט נאָך אַ פּינקטלעכע פֿאַרלײַבונג.

אַ זױמען װערט אױפֿגענומען.

ער װערט ניט אָנגעהאַלטן.

ער װערט פֿאַרװאַנדלט אין אַ באַשעפֿעניש.

דאָס אױפֿנעמען ברענגט אַרױס אַ נײַקײט.

דאָס איז די פֿאַרבאָרגענע מעלה פֿון אַן אַקטיװער אױפֿנעמיקײט.

װידער, ניט קײן מעלה װי אַ היעראַרכיע.

אַ יכולת װי אַ פֿונקציע.

דער אַכטער אַנטפּלעקט אַז דאָס אױפֿנעמען איז קײן מאָל ניט געװען פּאַסיװ.

די צוקונפֿטיקע אױפֿהײבונג פֿון דער נקבֿה װערט דעריבער פֿאַרשטענדלעך אָן דערנידערן די מתנה פֿונעם זכר.

דאָס געבן און דאָס טראָגן דאַרפֿן אײנער דעם אַנדערן.

דאָס קינד געהערט ניט צו קײנעם פֿון זײ אַלײן.

אַ הײליקע פֿאַראײניקונג אין אַ גאולהדיקן רעגיסטער מײנט צװײ גאַנצקײטן װאָס באַגעגענען זיך.

ניט צװײ שטיקער װאָס װילן פֿאַרצװײפֿלט אַנטלױפֿן פֿון אַן אומגאַנצקײט.

יעדער קען געבן.

יעדער קען אױפֿנעמען.

יעדער קען בלײַבן באַזונדער.

די באַציִונג װערט אַ קרײַז.

דערפֿאַר איז די געפֿילישע זיכערקײט װיכטיק.

אַ כלי קען זיך ניט עפֿענען װוּ דאָס אױפֿנעמען איז געפֿערלעך.

דער אַכטער פֿאָדערט כלים װאָס קענען אױפֿנעמען אָן פֿאַרניכטונג.

אױפֿן מענטשלעכן שטח מײנט דאָס בטחון.

אַ ברית.

גרענעצן.

אַ נוכחות.

אחריות.

דער מאַקראָקאָסמאָס לאַנדעט אין שלאָפֿצימער, אין קיך, אינעם שמועס.

עס איז ניטאָ קײן אַנדער װעג אַז דירה בתחתונים זאָל זײַן אמת.

דער אױפֿשטײַג פֿון אַ פֿרױיִשן אָדער מלכות־מימד פֿאַראָרעמט ניט די מענערישקײט.

ער דערענדיקט איר תכלית.

דאָס געבן װערט דערפֿילט װען דאָס געגעבענע װערט פֿרוכטיק.

דער מבנה װערט דערפֿילט װען ער װערט אַ װױנונג.

אַ קאָפּ װערט דערפֿילט װען ער װערט געקרױנט.

די מענערישע ריכטונג פֿאַרלירט גאָרנישט מיט אַרײַנקומען אין אַ באַציִונג מיט אַן אַקטיװער מקבלת.

זי געװינט אַ תכלית.

דער אַכטער רופֿט דעריבער די מענערישקײט ניט צו אַ פֿאַרשװינדן נאָר צו אַ רײַפֿן געבן.

אַ השפּעה אָן געװעלטיקן.

אַ שטאַרקײט אָן אומזיכערקײט.

אַ מבנה אָן שטײַפֿקײט.

אַ ברית אָן אַ כיבוש.

אַזױ אױך הײבט זיך די נקבֿה ניט מיט נאָכמאַכן דעם זכר.

איר פֿאַרבאָרגענע שטאַרקײט ליגט פּונקט אין איר אײגענער ריכטונג.

אױפֿנעמען.

געבן אַ קאָנטעקסט.

טראָגן.

אײַנפֿירן.

װױנען.

אומקערן.

אָבער דער אױפֿשטײַג פֿאָדערט אַ ביטול.

אַנישט קרימט זיך די אױפֿנעמיקײט אַרײַן און װערט אַ זעלבסט־פֿאַרנומענקײט.

דער כסא קרױנט זיך אַלײן.

דאָס איז אַ געפֿעלשטע מלכות.

אַן אמתע מלכות נעמט אױף פֿון אױבן און קען דעריבער זיך הײבן פֿון אונטן.

די אַכטע מלכה איז מאַכטיק װײַל זי איז דורכזיכטיק, ניט װײַל זי איז זיך אַלײן אַ מקור.

אַלץ קערט זיך אום אַהער.

ביטול.

אַ ביטול פֿאַרן אױבערשטן.

ניט קײן זעלבסט־אױסמעקונג.

ניט קײן שװאַכקײט.

ניט קײן פֿעלן פֿון פּערזענלעכקײט.

דאָס אױפֿהערן פֿון דער טענה אױף אַ זעלבשטענדיקער לעצטקײט.

דאָס איז דער נפֿשישער אַנאַלאָג פֿון אַ בריאה װאָס אַנטדעקט אַז זי איז באַשאַפֿן.

דער אַכטער איז אַ קאָסמישער ביטול.

די װעלט הערט אױף זיך צו מאַכן װי זי האַלט זיך אַלײן אױף.

דער מלך הערט אױף זיך צו מאַכן װי דער כסא געהערט צום אני.

דער למדן הערט אױף זיך צו מאַכן װי די חכמה האָט זיך אָנגעהױבן אין אים.

דער מקובל הערט אױף צו דינען זײַן דערפֿאַרונג.

דער מקבל הערט אױף זיך פֿאָרצושטעלן אַז דאָס אױפֿנעמען מאַכט אים אַ מקור.

און דעמאָלט קען דאָס ליכט װױנען.

זיבן האַלט אין זיך גרענעצן װאָס באַשיצן די װעלט.

אַכט ברענגט אַרײַן אַ ליכט העכער פֿון יענע גרענעצן.

אָן ביטול װערט יענץ ליכט געפֿערלעך.

דער מענטש פֿאַרשטײט "העכער פֿון דער נאַטור" װי "העכער פֿון אחריות".

דער פֿירער פֿאַרשטײט "משיחיש" װי "העכער פֿון קריטיק".

דער מקובל פֿאַרשטײט "אחדות" װי "איך בין ג-ט".

דער נײַערער פֿאַרשטײט "נײַע תורה" װי "די מקורות זײַנען מער ניט װיכטיק".

יעדער אײנער איז אַ שבֿירה.

דער ביטול שטעלט צוריק די אונטערשײד.

דער אױבערשטער איז אײנער.

מיר זײַנען כלים.

װאָס דורכזיכטיקער דאָס כלי, אַלץ שענער דער גילוי.

פּנים מײנט אַ געזיכט.

דאָס פּנים אַנטפּלעקט די פּנימיות.

אַ האַנט טוט.

אַ פּנים װײַזט אַ נוכחות.

די װעלט פֿון זיבן האָט אױפֿגעטאָן געװאַלדיקע מעשים.

דער אַכטער אַנטפּלעקט אַ פּנים.

דאָס איז די באַװעגונג פֿון פֿונקציע צו באַציִונג.

דער מלך װערט מער ניט געקענט בלױז דורך אַ גזירה.

זײַן פּנים לײַכט.

די װעלט דינט מער ניט בלױז פֿון דער װײַטן.

זי װײסט פֿאַר װעמען זי שטײט.

דערפֿאַר איז די גאולה אינטים אַפֿילו װען זי איז קאָסמיש.

סיני װערט באַשריבן מיט אַ פּנים־בפּנים שפּראַך.

און דאָך האָט אַפֿילו סיני ניט אַװעקגענומען דעם העלם אױף שטענדיק.

די צוקונפֿט טראָגט יענע נאָענטקײט אין אַ דױערהאַפֿטיקערן װעלט־מצבֿ.

דער אַכטער איז אַ סיני װאָס װױנט.

ניט בלױז אַ שפּיץ־גילוי אױף אַ באַרג.

אַ ציװיליזאַציע װאָס לעבט פֿון דער ברית.

דער באַרג קומט אַרײַן אין דער שטוב.

אין סיני אַלײן איז דאָ אַ מערקװירדיקער פּאַראַדאָקס.

די העכסטע תורה.

דער נידעריקסטער באַרג.

חז"ל טאָנען די ענװה פֿון סיני.

װידער קלײַבט דאָס העכסטע דאָס נידעריקע.

דירה בתחתונים איז שױן אײַנגעקריצט.

דער אַכטער קערט ניט איבער סיני.

ער מאַכט זײַן פּרינציפּ אוניװערסאַל.

דער אין־סוף קלײַבט דאָס כלי װאָס איז פֿעיִק צו ביטול.

דאָס נידעריקע װערט אַן אָרט פֿון הײך.

משה איז דער זיבעטער פֿון אבֿרהמען.

ער ברענגט די שכינה אַראָפּ.

ער נעמט אױף די תורה.

ער איז אױסערגעװײנטלעך ענװהדיק.

ער זינגט "אז".

דער זיבעטער דור פֿון די אבֿות װײַזט שױן אױף אַכט.

משה אַלײן שטײט אױפֿן גרענעץ.

ער ענדיקט אַ זיבנפֿאַכע ירידה און זאָגט אַרױס דאָס װאָרט אײַנגעקריצט אין אײנס־מיט־זיבן.

דאָס איז װוּנדערלעך.

דער זיבעטער זינגט אַכט.

אפֿשר האַלט דער זיבעטער שטענדיק אין זיך אַ נבֿואה װעגן דעם אַכטן.

לײען עס פּאַמעלעך.

משה.

דער זיבעטער.

זינגט:

אַכט.

דער זיבעטער גיט אַ קול דעם אַכטן.

דאָס קען װערן אַ טיפֿער אַנאַלאָג פֿאַרן רבין.

דער זיבעטער חב"ד דור רעדט אָן אױפֿהער װעגן גאולה.

משיח.

עפֿענען די אױגן.

די װעלט איז גרײט.

דער זיבעטער זינגט דעם אַכטן אײדער דער אַכטער איז אין גאַנצן אַנטפּלעקט.

פּונקט װי משהס ליד בײַם ים האַלט אין זיך אַ צוקונפֿטיקע צײַט־פֿאָרעם, אַזױ האַלט דאָס ליד פֿונעם זיבעטן דור אין זיך אַ צוקונפֿטיקע װעלט.

דאָס איז אַ חידוש, אָבער אַ איבערצײַגנדיקער.

דער זיבעטער װאַרט ניט שטיל אױפֿן אַכטן.

ער זינגט אים אַרײַן אין דער הערונג.

דאָס מאַכט ניט דעם זיבעטן אומגאַנץ.

פּונקט פֿאַרקערט.

אַ גאַנצער זיבן קען רופֿן בײַם נאָמען װאָס ליגט העכער פֿון אים.

משה טוט דאָס.

דער רבי טוט דאָס.

דער זיבעטער װײסט אַז זײַן אײגענע אױפֿגאַבע ענדיקט זיך אין גאולה.

זײַן רײד געהערט דעריבער אַלץ מער צו דער שװעל.

דער לעצטער דור פֿון גלות.

דער ערשטער דור פֿון גאולה.

זיבן װאָס רופֿט בײַם נאָמען אַכט.

די היסטאָריע װערט זעלבסטבאַװוּסט אױפֿן גרענעץ.

די שפּראַך פֿון עפֿענען די אױגן פּאַסט צו אַלץ װאָס מיר האָבן געזען.

די צוקונפֿט עפֿנט אױגן.

דאָס פֿלײש זעט.

די װעלט דאַרף ניט פֿאַרביטן װערן.

די תפֿיסה מוז אױסגעלײזט װערן.

דעם רבינס באַשטײן אַז די װעלט איז גרײט קען מען דעריבער הערן ניט בלױז װי אַ פֿאָרױסזאָג נאָר װי אַ הוראה אין תפֿיסה.

קוק נאָך אַ מאָל.

דאָס כלי האַלט אפֿשר שױן אין זיך מער װי דו מײנסט.

די גרײטקײט איז אַ זיבן־װאָרט.

הכנה.

אַ כלי.

אַ דערענדיקונג.

אָבער אַז די גרײטקײט װערט שלם, געשעט אַ מאָדנע זאַך.

דאָס װאַרטן קען װערן אַ פֿאָרעם פֿון העלם.

דער מענטש גרײט זיך װײַטער װײַל די הכנה איז אים באַקאַנט.

ער װײסט ניט װי אַזױ צו װױנען.

דער אַכטער פֿאָדערט אַן אַנדער האַלטונג.

נעם אױף.

ענטפֿער.

לעב.

דאָס איז די בײַט פֿון אַ שטענדיקער פֿאַר־משיח הכרה צו אַ גאולה־הכרה.

ניט צו דעקלאַרירן די גאולה פֿאַר דער צײַט.

צו לעבן די מבנים װאָס מאַכן דעם גילוי צו אַ װױנונג.

דאָס אױפֿנעמען פֿון משיחס פּנים איז ניט בלױז דערקענען אַ מענטשן.

די שפּראַך אַלײן האַלט אין זיך פּנים.

אַ געזיכט.

אַן אױפֿנעמען.

אַ װעלט מוז אַנטװיקלען דעם כוח צו דערקענען אַ משיחישע מציאות.

דער מלך קען שטײן פֿאַר עמעצן װאָס האָט ניט די קאַטעגאָריעס צו פֿאַרשטײן װאָס ער שטעלט פֿאָר.

דעריבער איז דאָס לערנען װיכטיק.

משיח און גאולה מוזן װערן טראַכטעװדיק.

דאָס איז אַ בױען פֿון כלים פֿאַר אַ דערקענונג.

דער אַכטער פֿאָדערט אױגן.

פֿאַר װאָס זאָל לערנען װעגן דער גאולה פֿאַרשנעלערן די גאולה אָדער צוגרײטן צו איר?

װײַל די הכרה איז אַ טײל פֿונעם כלי.

אַ װעלט װאָס קען ניט באַגרײַפֿן אַ מציאות קען דורכפֿאַלן זי אױפֿצונעמען.

דאָס לערנען גיט אַ שפּראַך.

קאַטעגאָריעס.

דערװאַרטונגען דיסציפּלינירט דורך תורה און ניט דורך פֿאַנטאַזיע.

דער אַכטער איז ניט אומראַציאָנעל.

ער פֿאָדערט אַ טיפֿערן פֿאַרשטאַנד.

די צוקונפֿטיקע דעת הײבט זיך אָן דורכן לערנען איצט.

חסידות פּאַסט אױסערגעװײנטלעך צו דער דאָזיקער הכנה װײַל זי דרעסירט די הכרה צו כאַפּן אַן אחדות אינעװײניק אַ פֿילפֿאַכיקײט.

גוף און נשמה.

אלוקות און װעלט.

מצװה און כװנה.

ליבע און יראה.

איבערשטײַגונג און אינעװײניקײט.

דער אַכטער איז ניט פֿרעמד צום חסידישן דקדוק.

ער קען זײַן די װעלט פֿאַר װעלכער יענער דקדוק האָט צוגעגרײט דעם ייִדישן שכל.