העכער פֿון הױך, נידעריקער פֿון נידעריק

די טיפֿסטע חסידישע אױסזאָג װעגן דירה בתחתונים װײַזט אױף עצמות.

ניט בלױז אױף אַ הױכער מדרגה פֿון ליכט.

עצמות.

העכערע עולמות קענען אױפֿנעמען דערהױבענע גילויים.

דער חידוש פֿון דער נידעריקסטער װעלט איז אַז די עצמות האָט זיך געגלוסט אַ דירה דאָ.

דאָס מײנט אַז די לעצטע תכלית װערט ניט געמאָסטן מיט אַ רוחניותדיקן שײַן.

דאָס נידעריקסטע קען טראָגן דאָס העכסטע פּונקט װײַל די עצמות איז ניט באַגרענעצט פֿון דער היעראַרכיע פֿון גילוי.

אַכט דריקט דאָס אױס.

העכער פֿונעם געשטופֿטן סדר.

און דאָך דאָ.

אױב מען טראַכט היעראַרכיש, זאָל דאָס העכסטע בלײַבן אַמװײַטסטן אױבן.

די עצמות קערט די דאָזיקע דערװאַרטונג איבער.

דאָס אמת אומבאַגרענעצטע קען אַנטפּלעקט װערן אינעם נידעריקסטן אָן אַ סתירה.

אַ ליכט באַגרענעצט פֿון רוחניות װאָלט ניט געקענט אַרײַנקומען אין חומר.

דער אין־סוף איז ניט אַזױ באַגרענעצט.

דער אַכטער באַװעגט זיך דעריבער אַראָפּ און אַרױף אין אײנעם.

העכער פֿון די זיבן.

אַנטפּלעקט אינעם תחתון װאָס זיבן האָט דערגרײכט.

דאָס איז די קרײַץ־שטראָמונג פֿון גאולה.

פֿיל רעליגיעזע בענקשאַפֿט חלומט אַרױף.

פֿאַרלאָז די װעלט.

אַנטלױף פֿונעם גוף.

אַנטלױף פֿון פּאָליטיק.

אַנטלױף פֿון געלט.

אַנטלױף פֿון באַציִונגען.

אַנטלױף פֿון אומזיכערקײט.

די משיחישע תכלית פֿון דער תורה זאָגט נײן.

הײליק.

פֿאַרפֿײַנער.

בױ.

דער אַכטער אַנטפּלעקט אַז דאָס אַנטלױפֿן איז ניט גענוג.

די כװנה איז קײן מאָל ניט געװען אַז די װעלט זאָל װערן אומשײך.

די כװנה איז געװען אַז די װעלט זאָל װערן אַ דירה.

אַ טיש קען טראָגן שפּײַז.

ער קען אױך טראָגן שבת.

אַ בעכער קען האַלטן װײַן.

ער קען אױך האַלטן קידוש.

לעדער קען זײַן אַ בהמה־הױט.

עס קען װערן תפֿילין.

גאָלד קען װערן אַ הבֿל.

עס קען װערן אַ טײל פֿון מקדש.

דיגיטאַלע נעצן קענען פֿאַרשפּרײטן אָפּלענקונג.

זײ קענען פֿאַרשפּרײטן תורה.

דער חומר איז ניט נײטראַל אינעם לעצטן זין.

ער איז אַ כלי בכוח.

דער אַכטער איז דער גילוי פֿון יענעם כוח אױף אַ גרױסן מאַסשטאַב.

די חנוכה ליכט קערן זיך צו דער גאַס.

דעם רבינס שליחות קומט אַרײַן אין דער גאַס.

עפֿנטלעכע מנורות.

תפֿילין־שטענדער.

מצװה־טאַנקן.

תורה איבער די װענט.

דאָס איז דער זיבעטער דור װאָס טוט שױן צום אַכטן.

דאָס הײליקע לאָזט זיך ניט אײַנשפּאַרן אין ערטער װאָס זײַנען שױן אָנגערופֿן הײליק.

ניט מיט דערנידערן די קדושה.

מיט אַנטפּלעקן אַז די גאַס קען אױפֿנעמען.

דער אַכטער איז די גאַס װאָס ענטפֿערט.

דער איבערזעץ איז אַן אַכטע מעשה װען מען טוט אים װי געהעריק.

אַ לערנונג גײט איבער פֿון אײן שפּראַך־כלי אין אַן אַנדערן.

די אױפֿנעמענדיקע שפּראַך קען ניט בלױז נאָכמאַכן קלאַנגען.

זי פֿאַרדײַט אַ טײַטש.

דער אָריגינאַל בלײַבט אַ מקור.

די נײַע שפּראַך װערט פֿעיִק אים צו טראָגן.

דאָס איז אור חוזר אין מיניאַטור.

דער איבערזעץ קען אַפֿילו אַנטפּלעקן ניואַנסן װאָס דער אָריגינעלער רעדנער האָט ניט אונטערגעשטראָכן.

דאָס אױפֿנעמען ברענגט אַרױס אַ נײַע אױסשפּראַך.

די פֿאַרשפּרײטונג פֿון חסידות אין שפּראַכן איבער דער װעלט גרײט דעריבער צו אַ װעלט אין װעלכער די געטלעכע באַגריפֿן זײַנען מער ניט שפּראַכלעך פֿרעמד.

ייִדיש אַלײן איז היסטאָריש געװאָרן אַ כלי דורך װעלכן אַ דערהױבענע תורה איז אַרײַן אין דער געװײנטלעכער רײד.

די שפּראַך פֿון קיך.

די שפּראַך פֿון מאַרק.

די שפּראַך פֿון דער משפּחה.

און דעמאָלט מאמרים, פֿאַרברענגענס, מעשיות, ניגונים.

דאָס אַלטעגלעכע װערט אַ טרעגער פֿונעם דערהױבענעם.

דאָס איז די געװעב פֿונעם אַכטן.

דאָס איבערשטײַגנדיקע באַשטײט ניט אױף בלײַבן אין אַ געלײַטערטער שפּראַך.

עס קלײדט זיך אָן.

עס װױנט.

לשון־קודש טראָגט אױך די פֿאַרקערטע באַװעגונג.

געװײנטלעכע גשמיותדיקע פּעולות באַקומען הײליקע נעמען.

אכילה.

זיווג.

בית.

כסף.

מלך.

ארץ.

װערטער װאָס רירן אָן דאָס גשמיותדיקע לעבן טראָגן אױך אַ רוחניותדיקע אַרכיטעקטור.

די שפּראַך אַלײן לאָזט ניט צו צו שפּאַלטן דאָס הײליקע פֿונעם פֿאַרלײַבטן.

דער אַכטער אַנטפּלעקט פֿאַר װאָס.

אַ ניגון קען טראָגן װאָס פּראָזע קען ניט.

קײן טענות.

און דאָך אַן איבערגאָב.

אַ ניגון אױפֿגענומען פֿון אַ רבין קען גײן דורך דורות אָן אַ דערקלער און אױפֿװעקן עפּעס פֿאַר־װערטלעכס.

דער צוקונפֿטיקער כינור פֿון אַכט נימין געהערט אַהער.

װען דעת דערגרײכט איר גרענעץ, טראָגט דאָס געזאַנג די פֿאַרבינדונג.

דער אַכטער קען דעריבער זײַן װײניקער רױשיק װי מען דערװאַרט.

אַ װעלט װאָס איז ענדלעך געשטימט.

יעדער ניגון הענגט אָפּ פֿון שטילקײט.

די רױמען לאָזן די קלאַנגען זײַן.

אַזױ אױך דער צמצום.

דער העלם מאַכט אַ אָרט.

דער אַכטער שילט ניט די שטילקײט װאָס איז אים פֿאָרױסגעגאַנגען.

די שטילקײט האָט געמאַכט דאָס הערן מעגלעך.

װידער אַ שלמות.

ניט קײן פֿאַרריכטונג.

דאָס פֿאַרבאָרגענע איז געהיט געװאָרן ביז דאָס אױער האָט געקענט אױפֿנעמען.

דער צמצום לערנט אײנעם פֿון די טיפֿסטע פּאַראַדאָקסן פֿון דער קבלה.

דער העלם שאַפֿט אַן אָרט פֿאַר אַן אַנדערשקײט.

אָן העלם װאָלט אַ באַגרענעצטע הכרה זיך ניט געקענט דערפֿאַרן.

און דאָך, לױטן חסידישן פֿאַרשטאַנד, איז דער צמצום ניט קײן װערטלעכער אױסבלײַב פֿונעם אױבערשטן.

דער אױסגעװיזענער חלל בלײַבט פֿון אים אױפֿגעהאַלטן.

דאָס איז אפֿשר דער ערשטיקער מוסטער פֿונעם אַכטן.

די בריאה לעבט אינעװײניק אַ העלם.

די צוקונפֿט אַנטפּלעקט אַז דער העלם האָט קײן מאָל ניט געמײנט אַ פֿאַרלאָזונג.

דער חלל איז געהאַלטן געװאָרן.

די װעלט איז שטענדיק געװען אינעװײניק דער געטלעכער באַװוּסטזיניקײט.

פֿון אינעװײניק גלות פֿילט זיך דער צמצום װי אַ װײַטקײט.

פֿון דעם שטאַנדפּונקט פֿון גאולה קען מען אים זען װי הכנסת אורחים.

מען האָט געמאַכט אַן אָרט אַז די בריאה זאָל װערן אַן אמתער מקבל.

אַ מקבל װאָס קען ענטפֿערן.

דאָס באַהאַלטן איז דעריבער געװען אַ טײל פֿון דער מעגלעכקײט פֿון אַ באַציִונג.

דאָס נעמט ניט אַװעק אַלע רזים פֿון די לײַדן.

אָבער קאָסמאָלאָגיש אַנטפּלעקט עס אַז דער העלם אַלײן קען דינען דער ליבע.

דער אַכטער זעט דעם רױם װאָס דער העלם האָט געמאַכט.

אַ װעלט אָן העלם װאָלט אפֿשר געפֿעלט אַ באַטײַטיקע מענטשלעכע פֿרײַהײט.

װאָלט די געטלעכע מציאות געװען אַזױ אומאױסמײַדלעך פֿאַרן אױג װי די זון בײַ טאָג, װאָלט די בחירה פֿונקציאָנירט אַנדערש.

דער גלות שאַפֿט אַן אָרט פֿאַר עבודה.

דער אַכטער קומט נאָך דעם װי די בחירות האָבן געבױט כלים.

די פֿרײַהײט װערט ניט אױסגעמעקט.

זי װערט רײַף.

דער מענטש דאַרף מער ניט קײן מעטאַפֿיזישע בלינדקײט כּדי צו בלײַבן באַזונדער.

די באַציִונג איז געװאָרן שטאַרק גענוג צו פֿאַרטראָגן אַ גרעסערן גילוי.

דאָס האָט אַ מענטשלעכן אַנאַלאָג.

אַ פֿריִע באַציִונג קען פֿאָדערן מער גרענעצן, אומזיכערקײט און זעלבסט־דעפֿיניציע.

אַ רײַפֿע נאָענטקײט קען אױסהאַלטן אַ גרעסערע דורכזיכטיקײט אָן פֿאַרלירן זיך.

דער מענטש קען װערן אין גאַנצן געזען און בלײַבן ער אַלײן.

דאָס מוז די װעלט זיך אױסלערנען אײדער זי נעמט אױף דעם אַכטן.

צו װערן געזען פֿונעם אױבערשטן אָן פֿאַרשװינדן.

צו קענען דעם אױבערשטן אָן זיך מאַכן װי מען װערט ג-ט.

אַ נאָענטקײט אָן אַ צונױפֿגיסונג.

װײַל דער דאָזיקער מאמר נעמט אַן אַטמאָספֿערישן שײַן פֿונעם צוגעלײגטן ראַם, זאָל דער מאָנאָטעיסטישער גרענעץ בלײַבן בפֿירוש.

די זכר־ און נקבֿה־שפּראַך אין קבלה רעדט װעגן געטלעכן גילוי, װעגן ספֿירותדיקע פֿאַרהעלטענישן, װעגן פּרצופֿים און װעגן דער באַשאַפֿענער השגה.

בײַם אין־סוף איז דער אױבערשטער העכער פֿון קײן געשלעכט.

עס איז ניטאָ קײן צװײטע געטלעכע מציאות.

קײן געטין.

קײן קאָנקורירנדיקער פּרינציפּ.

קײן זעלבשטענדיקע מלכה לעבן דעם אױבערשטן.

די צוקונפֿטיקע פֿרױיִשע אױפֿהײבונג געהערט אינעװײניק די אופֿנים פֿון גילוי פֿון דעם אײנעם געטלעכן רצון.

דאָס איז ניט קײן הערה אונטן.

דאָס איז די ערד.

מיט יענעם גרענעץ קלאָר װערט די אַכטע מלכה נאָך שענער.

זי איז ניט קײן צװײטע געטלעכקײט װאָס קומט אַרײַן אין פּאַלאַץ.

זי איז די אַנטפּלעקטע װירדע פֿון דער אױפֿנעמענדיקער, אינעװױנענדיקער ריכטונג אינעװײניק דער אײנער געטלעכער אַרכיטעקטור.

מלכות אַנטדעקט איר שורש.

די שכינה קומט אַרױס פֿונעם העלם.

די הײם װערט לײַכטנדיק.

די יכולת פֿון דער פֿרױיִשער נשמה צו אױפֿנעמען, אײַנפֿירן, טראָגן און װױנען װערט לײענעװדיק װי אַ קאָסמישע פֿונקציע און ניט װי אַ פּריװאַטער צופֿאַל.

דער כתר הײבט זיך.

דער מלך בלײַבט אײנער.

די הכרה פֿון גלות מאַכט אָפֿט פֿון אַן אונטערשײד אַ קאָנקורענץ.

אױב אײנער איז הױך, מוז דער אַנדערער זײַן נידעריק.

אױב אײנער גיט, מוז דער מקבל זײַן מינדער.

אױב די נקבֿה הײבט זיך, מוז דער זכר פֿאַלן.

אױב דאָס אוניװערסאַלע װאַקסט, מוז דאָס באַזונדערע זיך פֿאַרקלענערן.

דער אַכטער ברעכט די דאָזיקע רעכענונג.

דער אײנער קען אױפֿהאַלטן פֿיל.

דער כתר קען זײַן העכער פֿונעם קאָפּ אָן צעשטערן דעם קאָפּ.

דער מקבל קען אַנטפּלעקן אַ תכלית אָן װערן אַ זעלבשטענדיקער מקור.

אַ רײַפֿער קאָסמאָס דאַרף ניט קײן נול־סומע מעטאַפֿיזיק.

דער גלײַכגעװיכט מײנט ניט קײן אײנערלײקײט.

עס מײנט אַ צירקולאַציע.

דאָס ליכט נידערט.

דאָס כלי נעמט אױף.

דאָס כלי קערט אום.

די אומקער ברענגט עפּעס װאָס די ירידה אַלײן האָט ניט געקענט אַרױסברענגען.

און דעמאָלט נעמט דער געבער אױף די אומקער.

דער קרײַז לעבט.

דאָס איז אַ הײליקער גלײַכגעװיכט.

דער צוגעלײגטער ראַם מאַכט די דאָזיקע פֿאַרמאַכטע צירקולאַציע צענטראַל אין זײַן באַשרײַבונג פֿון ימות המשיח.

זיבן אָן אַכט קען װערן אַן אָן־אַ־סוף איבערגאָב.

אַכט אָן זיבן װערט אַן אומגעװאָרצלטע טענה.

צוזאַמען, אַ דירה.

אַ באַציִונג אױפֿן שטח פֿונעם אַכטן איז ניט צװײ צעבראָכענע העלפֿטן װאָס דערגאַנצן זיך פֿון אַ חסרון.

יעדער מוז פֿאַרמאָגן אַ פֿאָרעם.

אַ כלי אָן גרענעצן קען ניט אױפֿנעמען.

צװײ גאַנצקײטן קענען אַרײַן אין אַ ברית.

זײער פֿאַראײניקונג ברענגט אַרױס אַ פֿאַרברײטערונג און ניט קײן אָפּהענגיקײט.

דאָס זעלבע איז אמת קאָסמאָלאָגיש.

דער הימל דאַרף ניט די ערד װײַל דער הימל איז חסר.

די ערד װערט ניט געטלעך װײַל זי נעמט אױף דעם הימל.

די באַציִונג אַנטפּלעקט די תכלית.

דער אונטערשײד בלײַבט הײליק.

װאָס פֿאַר אַ ציװיליזאַציע קען טראָגן אַכט?

ניט קײן פֿולקאָמענע מענטשן װאָס שװעבן אין אַ מיסטישן ליכט.

אַ ציװיליזאַציע װאָס װײסט אַז דער מענטש איז ניט צו פֿאַרקלענערן צו קאָנסומירן.

אַז די מאַכט טראָגט אחריות.

אַז די טעכנאָלאָגיע דינט מענטשן.

אַז די דערציִונג פֿאָרמירט אַ כאַראַקטער און דעת, ניט בלױז אַ פּרנסה־פֿעיִקײט.

אַז די נאָענטקײט פֿאָדערט אַ ברית.

אַז די זקנים פֿאַרמאָגן אַ װירדע.

אַז קינדער זײַנען ניט קײן פּראָדוקטן.

אַז דער גוף איז הײליק.

אַז דער אונטערשײד דאַרף ניט װערן קײן שנאה.

אַז דאָס װיסן זאָל אַרױסברענגען אַן ענװה.

אַז די בריאה געהערט צו איר באַשעפֿער.

דאָס איז אַ פּראַקטישער גאָלדענער דור.

ניט קײן װיסנשאַפֿטלעכע פֿאַנטאַזיע.

אַ דירה.

דאָס געלט איז שטאַרק זיבן.

אַ מאָס.

אַ צײל.

אַן אױסטױש.

אַ גרענעץ.

אַ װערט.

דער אַכטער שאַפֿט ניט אָפּ דאָס געלט מיט אַ כישופֿדיקן טראַכטן.

ער בײַט די פֿראַגע צוליב װאָס דער עשירות איז.

קען די שפֿע װערן אַ דירה?

קען דער קאַפּיטאַל בױען שטובן, שולן, מקוואות, תורה, מעדיצין, שײנקײט, יושר, הכנסת אורחים?

קען דאָס אָנזאַמלען װערן אַן אָנפֿירונג?

מלכות נעמט אױף עשירות פֿונעם אױבערשטן סיסטעם.

דער אַכטער פֿרעגט װאָס זי ברענגט פֿון אים אַרױס.

אַ גאולהדיקע װעלט מוז זיך אָפּגעבן מיטן מאַנגל, װײַל דירה בתחתונים קען ניט בלײַבן בלױז מעטאַפֿיזיש בשעת מענטשן פֿעלט אַ יסודותדיקע װירדע.

שפּײַז.

אַ דאַך.

זיכערקײט.

אַ קהילה.

דער אַכטער װערט געפּרוּװט מיט דעם צי די קדושה װערט אַ װױנונג פֿאַר די שװאַכע.

אַ תיאָלאָגיע װאָס רעדט אין־סוף און איגנאָרירט הונגער האָט ניט דערגרײכט מלכות.

די הײלונג אין זיבן קען זיך קאָנצענטרירן אױף פֿאַרריכטן אַ דיספֿונקציע.

נײטיק.

דער אַכטער לײגט צו אַ נוכחות.

אַ באַגלײטונג.

אַ מענטש איז מער װי אַ פּראָבלעם צו לײזן.

די מעדיצין באַהאַנדלט דעם גוף.

אַ גאולהדיקע קולטור לערנט זיך אױך װי אַזױ צו בלײַבן מיטן מענטשן אינעװײניק דעם גוף.

דאָס העכסטע װיסן װערט רחמנותדיק װײַל עס װײסט אַז דער מקבל איז דער עיקר.

דער טױט איז אפֿשר דער גרעסטער פֿאַרמאַך אינעװײניק זיבן.

דאָס לעבן באַװעגט זיך.

דער גוף שטעלט זיך אָפּ.

די היסטאָריע גײט װײַטער.

די משיחישע און תחית־המתים מסורות לאָזן ניט דעם טױט האָבן די לעצטע מעטאַפֿיזישע מלוכה.

דאָס איז נאָך אַ סיבה פֿאַר װאָס אַכט רעדט װעגן אײביקײט.

דער מחזור װעמענס טיפֿסטער גרענעץ איז די שטערבלעכקײט עפֿנט זיך.

װידער ניט דורך אַ שנאה צום גוף.

דורך אַ גוף װאָס װערט צוריקגעשטעלט.

דער אַכטער איז אַ לעבן שטאַרקער פֿונעם פֿאַרמאַך.

חיה מײנט לעבן און איז אױך אַ נאָמען פֿון אַ דערהױבענער נשמה־מדרגה.

חוה איז "אם כל חי".

דאָס לעבן אַלײן איז אַ נקבֿה־געצײכנטער שורש אין דער מענטשלעכער דערצײלונג פֿון דער תורה.

דער אַכטער, פֿאַרבונדן מיט ברית, תחית המתים, משיח און אַ צוקונפֿטיקן גילוי, איז דעריבער אַ תיאָלאָגיע פֿון פֿאַרשטאַרקטן לעבן.

ניט קײן אַנטלױף.

לעבן.

לעבעדיקער חומר איבערפֿלײצט מיט אַ באַװוּסטזיניקײט פֿונעם מקור.

די הכרה פֿון גלות דערפֿאַרט אָפֿט דעם חומר װי אַ טױטע זאַך.

אָביעקטן.

רעסורסן.

אַן אינװענטאַר.

די װעלט פֿון דער תורה איז אַנדערש.

די בריאה װערט אָן אױפֿהער אַרײַנגערעדט אין דער מציאות.

אַלץ עקזיסטירט דורך אַ געטלעכער חיות.

דער אַכטער מאַכט ניט די שטײנער ביאָלאָגיש לעבעדיק.

ער מאַכט די געטלעכע חיות פֿון דער מציאות צענטראַל אין דער תפֿיסה.

די װעלט װערט װײניקער אַן אָביעקט און מער אַן אױסזאָג.

די װעלט אַלײן קומט דורך אַ דיבור.

און ג-ט האָט געזאָגט.

מלכות איז פֿאַרבונדן מיטן דיבור.

אַזױ איז די נידעריקסטע ספֿירה פּונקט װוּ די עולמות װערן פֿאַקטיש.

װידער דער פּאַראַדאָקס.

דאָס נידעריקסטע ברענגט אַרױס די מציאות.

דער אַכטער אַנטפּלעקט אַז דאָס מױל בײַם סוף פֿונעם ספֿירותדיקן גוף איז װוּ די פֿאַרבאָרגענע מחשבה װערט אַ װעלט.

מלכות איז ניט קײן נאָכגעדאַנק.

זי איז די אַנטפּלעקונג.

משיח לערנט תורה.

זײַן מלוכה ניצט אַ דיבור.

זײַן השפּעה ברענגט אַ װיסן.

די צוקונפֿט װערט ניט געשאַפֿן בלױז מיט כוח.

די װערטער זײַנען װיכטיק.

תורה פֿון משיחס מױל װערט אַ כלי פֿאַר אַ פֿאַרברײטערטער דעת.

אױב מלכות איז אַ דיבור און משיח איז אַ דוד־מלכות, װערט דאָס מױל אײנער פֿון די גרױסע אבֿרים פֿונעם אַכטן.

די צוקונפֿט װערט אַרײַנגערעדט אין דער מענטשלעכער הכרה.