אַ נײַ ליד

און אַזױ קערן מיר זיך װידער אום צום ליד.

משה דער זיבעטער זינגט דאָס אַכט־װאָרט.

דער צוקונפֿטיקער כינור האָט אַכט נימין.

דוד, דער שורש פֿון משיחן, איז אַ דיכטער און אַ מוזיקער.

מלכות איז אַ דיבור.

דאָס גאולהדיקע מױל לאַכט.

די ערד ענטפֿערט.

דער אַכטער איז װוּנדערלעך קולעװדיק.

און דאָך קומט זײַן קול נאָך אַ לאַנגן העלם.

אפֿשר דערפֿאַר װעט דאָס לעצטע ליד זײַן אַ נײַס.

ניט װײַל אַלע פֿריִערדיקע לידער זײַנען געװען פֿאַלש.

נאָר װײַל די װעלט װאָס זינגט זײ האָט זיך געביטן.

די ייִדישע תפֿילה און די מדרשישע שפּראַך אונטערשײדן דאָס צוקונפֿטיקע ליד אױף אופֿנים װאָס די מפֿרשים פֿאָרשן טיף.

אָן צװינגען אײן דקדוקדיקע טעאָריע, בלײַבט דער ענין קלאָר.

די גאולה שאַפֿט אַ נײַע יכולת פֿאַר אַ ליד.

די פֿריִערדיקע לידער האָבן געענטפֿערט אױף אַ צײַטװײַליקער ישועה.

דאָס לעצטע ליד ענטפֿערט אױף אַן אומאומקערלעכער גאולה.

אַכט פֿאָדערט אַ ניגון װאָס קען ניט צוריקפֿאַלן אין אַ קלאָג.

דאָס װאָרט איז װיכטיק.

אומאומקערלעך.

זיבן קען זיך דרײען.

אַכט גײט אַריבער.

מען קען די ברית ניט צוריקשטעלן אין אַ ניט־געצײכנטן מצבֿ.

די לעצטע גאולה קערט זיך ניט אום צו גלות.

נאָכן צוקונפֿטיקן מקדש קומט ניט קײן חורבן.

דאָס װיסן װאָס פֿלײצט די ערד בײַט די ציװיליזאַציע פֿון איר שורש.

דער אַכטער איז ניט קײן געפֿילישער שפּיץ.

ער איז אַ רײַפֿקײט פֿון דער מציאות.

מען טאָר ניט פֿאַרמישן אײביקײט מיט אַ פֿאַרפֿרױרענער שלמות.

אַ לעבעדיקע געטלעכע באַציִונג קען בלײַבן אײביק בשעת דאָס װיסן װערט אַלץ טיפֿער.

דאָס װאַסער פֿילט אָן דעם ים, און דאָך איז דער ים ניט נודנע.

אַן אין־סופֿדיקע חכמה קען מען ניט אױסשעפּן.

אַזױ איז דער אַכטער שטענדיק אָן װערן סטאַטיש.

די מעגלעכקײט פֿון גלות ענדיקט זיך.

די מעגלעכקײט פֿון אַן אָן־אַ־סוף אױפֿשטײַג ענדיקט זיך ניט.

דאָס איז קריטיש.

אין־סוף איז ניט קײן איבערחזרונג.

עס איז אַן אומאױסשעפּלעכקײט.

זײ גײען פֿון כוח צו כוח.

אַפֿילו אין אַ גאולהדיקן סדר גײט דער אױפֿשטײַג װײַטער.

דער אַכטער איז ניט לעצט װײַל מען קען מער גאָרנישט לערנען.

ער איז לעצט װײַל די פֿרעמדקײט פֿון גלות געװעלטיקט מער ניט איבערן אױפֿשטײַג.

דאָס װאַקסן גײט װײַטער אינעװײניק דער דירה.

דאָס קינד איז אין דער הײם און װאַקסט נאָך אַלץ.

דאָס איז אפֿשר אַ שענער בילד װי אין־סוף װי אַן אָן־אַ־סוף ליניע.

אַ ליניע װאָס גײט אײביק בלײַבט אומרויִק.

אַ הײם קען אין זיך האַלטן אַן אײביקײט דורך צוגעהערן.

דער אַכטער איז ניט קײן אָן־אַ־סוף װאָגלען אין אַלץ װײַטערע רוחניותדיקע רױמען.

ער איז דער אין־סוף אין דער הײם אונטן.

דאָס איז ראַדיקאַלער.

דירה.

אַ װױנען.

אַ נוכחות װאָס דאַרף ניט אַװעקגײן.

פֿונעם אַלטן רבין אָן גײט די באַװעגונג אַרױס.

לערנען.

פֿאַרשפּרײטן.

בױען.

פֿאָרן.

דרוקן.

איבערזעצן.

גרינדן.

דערגרײכן דעם דרױסן.

דער אַכטער איז אַ הײמקומעניש.

ניט קײן צוריקציִען זיך פֿון שליחות.

די דערקענונג אַז דער דרױסן אַלײן קען װערן אַ הײם פֿאַר דער שכינה.

די רײַזע אַרױס פֿאַרענדיקט זיך אין אַ דירה.

אַ שליח טראָגט דעם משלח אין אַן אָרט װוּ דער משלח איז ניט פֿיזיש פֿאַראַן.

דער שליח פֿאַרברײטערט די נוכחות.

די שליחות איז דעריבער אַ טיפֿער מעכאַניזם פֿונעם זיבעטן דור.

זי ברענגט דעם צענטער אַרױס.

װאָס געשעט װען דער ציל װערט רײַף?

ער הײבט אױך אָן צו שיקן.

דער מקבל װערט אַ שליח.

דאָס ליכט קערט זיך אום.

דער אַכטער איז דער שליח װאָס שאַפֿט נאָך אַ מקור פֿון באַלײַכטונג.

דאָס לעבן באַװײַזט זיך ניט מיט איבערלעבן אומגעביטן.

דאָס לעבן ברענגט אַרױס.

אַ פֿלאַם צינדט אָן אַ צװײטן פֿלאַם אָן זיך פֿאַרקלענערן.

אַ לערער מאַכט לערער.

אַ קהילה מאַכט קהילות.

אַ מקבל װערט אַ משפּיע.

דאָס איז די פֿרוכטבאַרקײט פֿונעם אַכטן.

דער אָריגינעלער מקור װערט געערט דורך אַ פֿאַרמערונג.

דעם אַלטן רבינס פֿלאַם װערט מיליאָנען מעשים און מוחות.

די אָקטאַװע פֿאַרברײטערט זיך.

דאָ קענען מיר װידער געפֿינען אַ פֿאַרבינדונג צװישן אַכט און אין־סוף.

ניט װײַל די צאָל אַלײן איז אין־סופֿדיק.

נאָר װײַל אַ פֿאַרמאַכטער קרײַז קען װערן אַ שאַפֿנדיקער.

אַ זױמען ברענגט אַרױס זױמענס.

אַ תלמיד װערט אַ לערער.

אַ הײם ברענגט אַרױס נאָך אַ הײם.

אַ קהילה ברענגט אַרױס נאָך אַ קהילה.

אַז דער מקבל װערט אַ געבער, פֿאָרט דאָס אָריגינעלע ליכט מער ניט בלױז ליניער.

עס פֿאַרמערט זיך.

אַכט עפֿנט אַ רעקורסיע.

די פֿרוכט האַלט אין זיך אַ זױמען.

דער סוף װערט אַן אָנהײב.

איצט קענען מיר הערן אז נאָך טיפֿער.

דער אַלף איז ניט בלױז "נאָך אײן אײנהײט".

דער אַלף איז אחדות.

דער זיין איז דאָס דערענדיקטע נאַטירלעכע פֿעלד.

אז איז די אחדות װאָס קומט אַרײַן אין דער דערענדיקטער פֿילפֿאַכיקײט.

דאָס װאָרט קומט אױס אין אַ ליד, װײַל אַז דער אײנער װערט געהערט דורך די זיבן, װערט די פֿילפֿאַכיקײט מוזיקאַליש און ניט כאַאָטיש.

יעדער קלאַנג בלײַבט זיך.

צוזאַמען אַנטפּלעקן זײ אײן קאָמפּאָזיציע.

דאָס איז גאולה.

שמע זאָגט:

ה' אחד.

חסידות הערט אין "אחד" דעם אַלף פֿאַרבונדן מיט חית און דלת אין אַ סימבאָלישן פּירוש: אײנער איבער הימל און ערד און פֿיר רוחות.

די גאַנצע װעלט װערט צונױפֿגעזאַמלט אין דעם אײנעם.

דער אַכטער גײט אַ קרובֿישן דקדוק.

אײנס מיט זיבן.

דער עיקר איז קײן מאָל ניט קײן אַריטמעטיק פֿאַר זיך.

דער עיקר איז אַן אחדות אַנטפּלעקט דורך אַ פֿילפֿאַכיקײט.

דער ייִדישער מאָנאָטעיזם איז ניט קײן לײקענען פֿון דער װעלט.

עס איז אַ לײקענען פֿון דער װעלטס זעלבשטענדיקײט.

אין עוד מלבֿדו.

דאָס מײנט ניט אַז טישן, מענטשן און פּלאַנעטן זײַנען הזיות אין אַ גראָבן זין.

עס מײנט אַז גאָרנישט פֿאַרמאָגט אַ זעלבשטענדיקע מציאות אױסער דער געטלעכער אױפֿהאַלטנדיקער מציאות.

די משיחישע צוקונפֿט מאַכט די דאָזיקע אחדות אַלץ מער כאַפּעװדיק.

דער אַלטער רבי גיט דאָס שכליותדיקע כלי.

דער אַכטער גיט דאָס װעלט־באַװוּסטע כלי.

װידער באַגעגענען זיך דער ערשטער און דער אַכטער.

דער דאָזיקער אױסדרוק פֿאַרדינט צו שטײן פֿאַר זיך.

דעם אַלטן רבינס לערנונג װאָס װערט אַן אַטמאָספֿער.

ניט קײן ספּעציאַליטעט פֿון אײן קרײַז.

ניט קײן אײן פּאָליצע ספֿרים.

ניט קײן אײן פֿאַרברענגען.

אַ װעלט אין װעלכער די געטלעכע אחדות װערט אַ טײל פֿון װי מען כאַפּט די מציאות.

דאָס װאָלט ניט געמײנט אַז יעדער װערט אַ חב"ד חסיד אינסטיטוציאָנעל.

עס מײנט אַז די אמת װאָס חסידות האָט זיך געמיט אױסצושפּרעכן װערט לײענעװדיק אױף אַ ציװיליזאַציאָנעלן מאַסשטאַב.

דעת השם פֿילט אָן די ערד.

די מעיינות דערגרײכן דעם דרױסן.

דער דרױסן הײבט אָן צו פֿאַרזוכן װאַסער.

דער ערשטער קערט זיך אום דורך אַכט.

דער זיבעטער דור האָט אַרױסגעשטױסן די ייִדישע פּראַקטיק אױף אַן אומגעהערטן אופֿן.

אַ ייִד אין אַ װײַטן אָרט האָט מען געקענט דערגרײכן.

דער רבי האָט גערעדט ניט בלױז צו למדנים נאָר צו קינדער.

צו פֿרױען.

צו זעלנער.

צו פּאָליטיקער.

צו געשעפֿטסלײַט.

צו ניט־ייִדן װעגן די זיבן מצוות בני נח.

די גאַנצע װעלט איז אַרײַן אין דעם פֿעלד פֿון אחריות.

דאָס איז שױן אַ באַװעגונג צום אַכטן.

אױב די צוקונפֿט איז אַ אוניװערסאַלע דעת השם, מוז דער זיבעטער צוגרײטן אוניװערסאַלע כלים.

די אומות האָבן זײערע אײגענע געטלעכע ברית־חיובֿים.

די משיחישע צוקונפֿט פֿאָדערט ניט אַז די תורה זאָל װערן אַ נעפּלדיקע אוניװערסאַלע רוחניות.

זי גיט אַ געאָרדנטע באַציִונג.

ישראל מיט תרי"ג מצוות.

די אומות מיט זײערע חיובֿים.

װידער אַן אחדות אָן אײנערלײקײט.

די זיבן מצוות בני נח אַלײן גיבן אַן אינטערעסאַנטן, כאָטש ניט צו איבערשטרעקן, זיבנפֿאַכן נאַטירלעך־ציװיליזאַציאָנעלן מבנה.

דער אַכטער האָריזאָנט װאָלט זײַן די דעת השם װאָס באַלײַכט און דערהײבט אַ גערעכטע ציװיליזאַציע העכער פֿון אַ בלױזן געזעלשאַפֿטלעכן סדר.

דער דין נעמט אױף אַ געטלעכע הכרה.

אַ גאולהדיקע װעלט מוז אין זיך האַלטן יושר.

ניט װײַל דער דין איז נידעריקער פֿון דער מיסטיק.

נאָר װײַל דער דין איז אַ כלי פֿאַר קדושה צװישן מענטשן.

דער אַכטער פֿאַרבײַט ניט דעם יושר מיט ליבע.

ער אַנטפּלעקט פֿאַר װאָס דער יושר איז װיכטיק.

די גבורה באַשיצט די דירה.

אַ געזעלשאַפֿט אין װעלכער מען קען אױסנוצן די שװאַכע קען זיך ניט רופֿן משיחיש, װײַל זי פֿאַלט דורך בײַם כלי.

אַכט פֿאַרטיפֿט זיבן.

יושר אָן רחמים קען װערן קאַלט.

רחמים אָן יושר קענען װערן אַ שטיצע פֿאַרן שלעכטן.

תפֿארת פֿאַראײניקט.

די צוקונפֿט פֿאָדערט בײדע.

דערפֿאַר קען דער אַכטער ניט געהערן צו אײן מענטשלעכן טבֿע.

ער איז ניט בלױז װײך.

און ניט בלױז שטרענג.

ער איז העכער פֿון דער בינערקײט װײַל ער קען אין זיך האַלטן דעם פֿאַרריכטן זיבן.

אַ משיחישע פֿירערשאַפֿט מוז טראָגן אי אַ מבנה אי אַ נוכחות.

דער מלך באַשליסט.

דער פּאַסטעך קען זײַן סטאַדע.

זיבן רועים.

אַכט נסיכים.

משיח האַלט אין זיך בײדע רעגיסטערן.

אַן אױטאָריטעט אָן נוכחות װערט אַ טיראַנײַ.

אַ נוכחות אָן אױטאָריטעט קען װערן אַן אוממאַכט.

דער אַכטער פֿאַראײניקט.

מלך און פּאַסטעך.

ראש און כתר.

די עצם פֿאַקט אַז מען קען באַטראַכטן משיחן אין אַ פֿאַרהעלטעניש צו זיבן און צו אַכט איז אַלײן לערנעװדיק.

ער איז ניט פּשוט "דער איבערנאַטירלעכער".

ער פּאַשעט אינעװײניק דעם סדר.

ער איז אַ נסיך העכער פֿונעם סדר.

ער לערנט לױט די כלים.

און ער אַנטפּלעקט אױך אַ מקור העכער פֿון זײער פֿריִערדיקער מאָס.

די דאָזיקע טאָפּלטע יכולת איז פֿאַר װאָס משיח קען פֿירן די װעלט אין אַ גילוי אין װעלכן זי קען טאַקע װױנען.

ייִדישע מיסטישע מקורות פֿאָרשן אָפֿט די פֿאַרהעלטענישן צװישן משהן און משיחן.

משה גיט די תורה.

משיח ברענגט איר לעצטן גילוי צו אַן היסטאָרישער דערפֿולונג.

משה איז דער זיבעטער.

משיח איז פֿאַרבונדן מיט אַכט.

דאָס פֿאַרהעלטעניש װערט כמעט אַרכיטעקטאָניש.

די תורה נידערט דורך משהן.

די משיחישע װעלט קערט אום די תורה װי אַ געלעבטע מציאות.

אור ישר.

אור חוזר.

דער זיבעטער גיט.

דער אַכטער דערפֿילט דורך אױפֿנעמען.

די נבֿיאישע שפּראַך פֿון "תורה חדשה" װערט פֿאַרשטאַנען אינעװײניק דער אײביקײט פֿון דער תורה, ניט װי אַן אָפּשאַפֿן פֿון סיני.

נײַע טיפֿקײטן.

נײַע אָנװענדונגען.

אַ נײַער גילוי פֿון װאָס איז געװען פֿאַרבאָרגן.

דער אַכטער פּאַסט צו דעם.

די תורה װערט ניט קײן אַנדערע תורה.

די זעלבע תורה װערט הערעװדיק אין אַן אַנדער רעגיסטער.

אַן אָקטאַװע.

װאָס פֿאָדערט הײַנט אַ נסתרדיק לערנען קען אַ מאָל װערן אַ טײל פֿון דער געװײנטלעכער תפֿיסה.

דאָס מאַכט ניט דעם סוד פֿאַר װאָלװל.

עס מײנט אַז די כלים האָבן זיך פֿאַרברײטערט.

אַ קינד הײַנט פֿאַרשטײט טעכנאָלאָגיעס װאָס װאָלטן פֿאַר יאָרהונדערטער אױסגעזען װי אַ נס.

די מענטשלעכע יכולת בײַט זיך מיט דער סבֿיבֿה.

אַזױ אױך דאָס רוחניותדיקע װיסן.

די צוקונפֿט קען מאַכן װאָס איז הײַנט סוד פֿילן זיך כמעט זעעװדיק פּשוט.

דאָס פֿאַרבאָרגענע װערט געלעבט.

דער גלות טײלט.

שול.

גאַס.

תפֿילה.

אַרבעט.

הײליק.

װאָכעדיק.

די תורה היט די נײטיקע הלכהדיקע אונטערשײדן, אָבער חסידות לערנט אַן עבודה אין אַלע דײַנע װעגן.

בכל דרכיך דעהו.

דער אַכטער נעמט דאָס צו אַ ציװיליזאַציאָנעלן מאַסשטאַב.

די אַרבעט קען דינען.

די קונסט קען דינען.

די טעכנאָלאָגיע קען דינען.

דאָס עסן קען דינען.

די רעגירונג קען דינען.

דאָס װאָכעדיקע װערט ניט אױטאָמאַטיש אַ מצװה, אָבער עס װערט פֿעיִק צו װערן אײַנגעפֿירט אין דער געטלעכער תכלית.

װידער דעת.

װידער אַלע.

די פּערזענלעכע עבודה װײַזט פֿאָרױס אױף דער גלאָבאַלער צוקונפֿט.

אַ ייִד לעבט דעם אַכטן יעדעס מאָל װען אַ ניט־קלאָר־הײליקער װעג װערט אַן אָרט פֿון קענען דעם אױבערשטן.

די צוקונפֿט מאַכט די פּראַקטיק אוניװערסאַל.

אַן ערד אָנגעפֿילט מיט דעת.

אַ מענטש אין געשעפֿט קען לעבן דעם אַכטן.

אַן ערלעכע מאָס.

אַ יושרדיקע באַהאַנדלונג.

צדקה.

שבת.

קידוש השם.

ניצן רעסורסן צו בױען.

דער ביוראָ װערט אַ כלי.

דאָס איז װײניקער אימפּאָזאַנט װי מיסטישע חזיונות.

עס קען זײַן נענטער צו דירה בתחתונים.

דער אַכטער האָט ליבער אַ ריכטיקן חשבון װי אַ רוחניותדיקע גדלות.

דער קינסטלער קען לעבן דעם אַכטן מיט מאַכן די פֿאָרעם דורכזיכטיק צו דער טיפֿקײט.

ניט מיט זיך מאַכן װי אַ נבֿיא.

מיט דינען די שײנקײט מיט ענװה.

מיט אָפּזאָגן זיך פֿון ניהיליזם.

מיט מאַכן דאָס פֿאַרבאָרגענע כאַפּעװדיק אָן טענהן אַ בעלות איבערן רז.

די קונסט װערט אַ כלי.

זיבן גיט אַ מלאכה.

אַכט גיט אַ נוכחות.

דעם למדנס סכנה איז אַן אַנדערע.

דאָס װיסן קען װערן אַ פֿאַרמעגן.

דער אַכטער פֿאַרװאַנדלט דאָס װיסן אין דעת.

אַ בינדונג.

אַן אחריות.

װאָס מער תורה מען קען, אַלץ מער זאָל מען פֿילן די אין־סופֿיקײט פֿון װאָס עס בלײַבט.

דער טיפֿסטער למדן װערט ענװהדיק, װײַל יעדער געעפֿנטער שער אַנטפּלעקט נאָך אַ פּאַלאַץ.

קינדער נעמען אָפֿט אױף אײדער זײ פֿאַרשטײען.

זײ גלײבן.

זײ מאַכן נאָך.

זײ נעמען אײַן.

און שפּעטער װאַקסט דער פֿאַרשטאַנד.

די צוקונפֿט װערט אַ מאָל באַשריבן דורך אַ קינדערישער תפֿיסה, ניט װײַל דער שכל פֿאַרשװינדט, נאָר װײַל די פּשטות און די טיפֿקײט פֿאַראײניקן זיך װידער.

פּשיטות נאָך אַ קאָמפּליצירטקײט.

דער אַכטער איז ניט קײן נאַיִװקײט.

עס איז אַ פּשטות צוריקגעװוּנען נאָך אַ זיבנפֿאַכער אױסשפּרײטונג.

דער ערשטער קלאַנג נאָך דער פֿולער סקאַלע.

דאָס איז װיכטיק.

דער ערשטער אַלף איז פּשוט װײַל די אונטערשײד האָט זיך נאָך ניט אױסגעשפּרײט.

דער אַכטער אַלף איז פּשוט װײַל די אונטערשײד איז אײַנגעפֿירט געװאָרן.

דאָס זײַנען ניט די זעלבע פּשטות.

אַ קינד זאָגט "דער אױבערשטער איז אומעטום."

אַ פֿילאָסאָף ראַנגלט זיך מיט דער אָנטאָלאָגיע.

אַ חסיד באַטראַכט דעם צמצום.

די צוקונפֿט קען זיך אומקערן צו "דער אױבערשטער איז אומעטום", אָבער איצט האַלט די פּשטות אין זיך די גאַנצע רײַזע.

דער אַכטער איז אַ רײַפֿע פּשיטות.

די יחידה װײסט פֿאַר דער אַנאַליז.

אָבער חב"ד בעט קײן מאָל ניט אַז מען זאָל אַרומגײן דעם שכל.

דער װעג גײט דורכן שכל צו אַ פּשטות טיפֿער פֿונעם שכל.

דערפֿאַר קומט דער אַכטער נאָך זיבן און ניט פֿאַר אים.

אַ פֿאַרפֿריטער "העכער פֿון שכל" קען זײַן אַ נאַרישקײט.

אַן איבערשטײַגונג נאָכן שכל איז אַן אַנדער זאַך.

דער שכל האָט געטאָן זײַן אַרבעט.

און דעמאָלט װערט דער כתר אַנטפּלעקט איבער אים.

כתר שטײט איבער חכמה.

רצון און תענוג גײען איבער די אױסגעשפּראָכענע חכמה.

און דאָך בלײַבט חכמה װעזנטלעך.

דער כתר פֿאַרבײַט ניט דעם מוח.

דאָס איז װידער דער פֿולקאָמענער מוסטער.

דער אַכטער קען אַנטפּלעקן װאָס דער שכל קען ניט אין זיך האַלטן אָן װערן אַנטי־שכליותדיק.

װאָס טיפֿער דער מקיף, אַלץ פֿײַנער דער פּנימי װאָס דאַרף אים טראָגן.

אױב חב"דס נאָמען איז חכמה־בינה־דעת, קען איר משיחישע רײַפֿקײט ניט מײנען פֿאַרלאָזן דאָס דערקענען צוליב אַ נעפּלדיקער רוחניות.

זי זאָל מײנען אַז דעת װערט אַזױ אײַנגעפֿירט אַז דאָס דערקענען עפֿנט זיך צו װאָס גײט איבער אים אָן פֿאַרלירן פּינקטלעכקײט.

דער אַכטער װאָלט דעריבער זײַן היפּער־חב"ד אינעם טיפֿסטן זין.

ניט װײניקער מוח.

אַ געקרױנטער מוח.

ניט װײניקער מבנה.

אַ באַװױנטער מבנה.

ניט װײניקער תורה.

תורה געלעבט װי אַ װעלט־הכרה.

דער רבי האָט געפֿאָדערט לערנען.

משיח און גאולה דאַרף מען לערנען.

מען קומט ניט צו דער צוקונפֿט בלױז דורך געפֿיל.

דאָס װיסן גרײט צו די אױגן.

די דאָזיקע פֿאַקט זאָל פֿאָרמירן יעדן מאמר װעגן דעם אַכטן.

די התפּעלות אַלײן איז ניט גענוג.

דער אַכטער מוז זײַן לערנעװדיק.

מיט מקורות.

טראַכטעװדיק.

פֿאַרלײַבנדיק.

אַנישט בלײַבט ער אַ מקיף אָן אַ כלי.

די נבֿיאים באַשרײַבן ניט קײן װעלט מיט װײניקער קלאָרקײט.

זײ באַשרײַבן מער.

די באַװעגונג איז צו דער תפֿיסה.

דער הימל דאַרף זיך ניט שטענדיק צעעפֿענען, װײַל די ערד אַלײן װערט אױסקענעװדיק.

דאָס איז אפֿשר די טיפֿסטע ראִיה פֿון "געפֿירט פֿון הימל".

דער הימל פֿירט ביז די ערד קען הערן.

און דעמאָלט קומט די פֿירונג אַרױס פֿון אינעװײניק דער צונױפֿשטימונג פֿון דער מציאות אַלײן.

דער בעל שם טובֿ אַנטפּלעקט די טיפֿקײט פֿון דער געטלעכער השגחה אַפֿילו אין װאָס עס זעט אױס קלײן.

אַ בלאַט קערט זיך.

אַ מענטש באַגעגנט אַ צװײטן.

יעדער פּרט קען געהערן צו אַ תכלית.

מען קען זען דעם אַכטן װי אַ השגחה־הכרה װאָס גײט איבער פֿון אַן אינדיװידועלער לערנונג צו אַ װעלט־תפֿיסה.

ניט קײן אמונה תפֿלה.

ניט לײענען יעדן צופֿאַל װי אַ פּריװאַטע נבֿואה.

נײערט די פֿעסטע דערקענונג אַז גאָרנישט איז מעטאַפֿיזיש פֿאַרלאָזט.

די װעלט װערט געהאַלטן.

אַ גרעסערע געטלעכע הכרה פֿאָדערט אַ גרעסערע אױסקענעניש, ניט אַ קלענערע.

ניט יעדער געפֿיל איז אַ בשורה.

ניט יעדער דפֿוס איז אַ נבֿואה.

ניט יעדער צאָלן־צופֿאַל איז תורה.

ניט יעדע כאַריזמאַטישע געשטאַלט איז משיח.

װאָס מער מען האָט ליב אַכט, אַלץ מער מוז מען באַערן די גבורה פֿון זיבן.

די מאָס באַשיצט דעם גילוי.

די אױסקענעניש איז דאָס כלי פֿון דער פֿאַרװוּנדערונג.